Love & Life

De Hokjesvrouw: de blondine

Mensen zijn er in allerlei soorten en maten. Leuk, stom, grappig, slecht verstaanbaar, ronduit geschift. Zijn ze dan allemaal uniek? Nee hoor, ze zijn best in een hokje te proppen. Dat doet Anouk Kemper dan ook graag. Stukje orde in de dagelijkse chaos des levens, fijn. Deze week: de blondine

Als kind wilde ik twee dingen: prinses/dolfijnentrainer worden en blond haar. Ik had donkerblond haar, zo’n net niks kleur. Niet peper en zout, wel net niet bruin net niet blond. Met het verstrijken van de jaren verdween het blond. ‘Gewoon bruin’ was de perfecte beschrijving voor mijn haarkleur.

Sinds twee weken ben ik blond. Had ik ineens zin in. Na ruim 3,5 uur doorbrengen bij Rob Peetoom kwam mijn oude kinderdroom uit. Met super lichte lokken fietste ik naar huis. Ik leek wel een ander mens.
Nog steeds moet ik wennen als ik in de spiegel kijk. ‘O ja’, denk ik dan. ‘Ik ben nu blond.’
Soms vind ik het mooi, soms verlang ik naar mijn donkerbruine periode. Het haar en ik moeten nog een beetje aan elkaar wennen.

“Je moet nu wel mascara dragen hoor”, zei mijn moeder toen ze het zag. “Je ogen komen nu veel minder goed naar voren.”
Oké, dankjewel.
Mijn oma deed ook een duit in het zakje. “Bij je nicht is dat blonde juist mooi, want zij heeft heel bruine ogen. Dat is een mooie combinatie met licht haar.”
Noot: ik heb groene ogen.

Nee, mijn familie is geen fan. Maar wat familie vindt is in feite onbelangrijk. Ik kan mijn hoofd kaal scheren en dan vinden ze me nog steeds leuk. Een familiemening doet er dus niet toe; je blijft dezelfde. Geldt eigenlijk ook voor goede vrienden.

Blondes have more fun, zegt men. Ik weet niet of dat waar is, ik weet wel: blondes have more aangestaarde blikken op straat.
Serieus, ineens word ik gezien door de mannelijke helft van de bevolking. Niet dat ik eerst onopgemerkt door de stad bewoog, maar nu word ik veel vaker aan- en nagestaard. Hoofden draaien zich om als ze voorbij scooteren. Blijkbaar is het heel intrigerend om te zien welk gezicht er bij die blonde staart hoort. Ik vraag me dan altijd af: ‘En? Is dit wat je dacht? Of had ik toch even mascara op moeten doen?’
Of: ‘Zie je dat het nep is? Zie je de donkerbruine leugen er doorheen schemeren?’

Een leugen, ja. Ik voel me een oplichter. Ik loop rond met misleiding op mijn hoofd, met iets wat niet van mij is. Hoe kunnen mensen met opgespoten lippen, opgevulde tieten en gefillerde wangetjes daar zo tevreden mee zijn? Het is niet van jou, het is nep! Je liegt tegen de wereld en ergens nog: TEGEN JEZELF!!

Goed, misschien neem ik het allemaal iets te serieus en mag ik nu met gerust hart zeggen: ik ben een blondine.
(*Zonder mascara, want m’n moeder weet niet waar ze het over heeft!)

Voor NSMBL schreef Anouk Kemper (30) eerder de wekelijkse column ‘Trends voor Dummies’. Samen met twee LINDAnieuws-collega’s schreef ze het boek ‘ZEIK NIET ZO – het echte leven van de millennial’. Je kunt het hier bestellen.