Love & Life

De Hokjesvrouw: de wielrenner

Mensen zijn er in allerlei soorten en maten. Leuk, stom, grappig, slecht verstaanbaar, ronduit geschift. Zijn ze dan allemaal uniek? Nee hoor, ze zijn best in een hokje te proppen. Dat doet Anouk Kemper dan ook graag. Stukje orde in de dagelijkse chaos des levens, fijn. Deze week: de wielrenner.

Ging iedereen in de jaren tachtig massaal ‘joggen’, tegenwoordig zit een beetje sportief mens op de racefiets. Ik zeg het maar meteen: ik heb er ook al enige jaren ééntje staan, al hangt-ie meer in het trapgat dan dat ik er met mijn billetjes bovenop zit.

Maar zodra de temperatuur tot boven de twintig graden stijgt, het niet te hard waait, het niet regent én ik een paar uurtjes over heb, zit ik lekker op mijn rode Stevens – ultegra afgemonteerd, jawel. Een rondje Ronde Hoep, langs de villa’s naar Bloemendaal aan Zee en via Muiden naar Almere (waar de volle koelkast van mijn ouders wacht); lekker.
Mijn ouders vinden dat gefiets overigens maar niks, want ik draag geen helm. Combinatie van gierigheid en denken dat ik ‘toch niet val’. Ook heb ik geen speciale klikpedalen en geen tof wielrenpakje.

Dit maakt mij een lachtertje in de ogen van De Wielrenner. De Wielrenner pakt het namelijk allemaal heel serieus aan. Hij heeft een fiets van minstens 2,5 duizend euro, zo niet meer. Denk Specialized, denk Pilot, denk Bianchi. Gekocht bij ‘een mannetje’, want De Wielrenner heeft overal een mannetje voor. (Stuken, belastingaangifte, goede wijnen.) Hij fietst niet vaak, hij heeft het mega druk, maar al zijn wielren-accessoires zijn van topniveau: van de handschoentjes tot de bidon.

In het dagelijks leven werkt De Wielrenner op een apenrots. Iets in het bankwezen of bedrijfsleven. Hij is de man die alles kan. Ontspannen doet hij middels zeilreisjes, zichzelf nóg meer ontwikkelen met een cursus van The Ice Man. Daardoor is De Wielrenner niet alleen een fietser, maar kan hij ook met gemak in zijn blote kont de Kilimanjaro beklimmen. Als je maar in jezelf gelooft, hè.

De Wielrenner fluit als-ie je in wil halen, alsof je een hond bent die per abuis het fietspad oversteekt. Super irritant. Wanneer hij je tegemoet fietst, kijkt hij keurend naar je frame. Zodra dit type mij passeert, zie ik de blik in zijn ogen: aardig fietsje, amateur.
Geeft niks. Ik bén een amateur. De Wielrenner lijkt alleen te vergeten dat hij dat zelf ook is. Dat ook hij de Alp d’Huez niet opkomt zonder daarna aan het zuurstof te moeten. Al zijn dure spulletjes ten spijt; hij blijft gewoon die afdelingsmanager van ‘finance’.

Laatst zag ik voor het eerst de zachte kant in van De Wielrenner. Ondanks zijn cocky houding, heeft deze man namelijk iets aandoenlijks. De grijze slapen, het niet langer te verhullen buikje, die supertevreden blik als hij na 50km op het terras zit met een biertje, hopend dat zijn volgers via Strava hebben gezien hoe lekker hij bezig is geweest; gewoon aandoenlijk.
Het stoort me daarom niet meer als ik dat inhaalfluitje achter me hoor. Nu denk ik: ach joh, je hebt 5K in je zoveelste hobby gestoken, terwijl je er eigenlijk amper tijd voor hebt. Haal me maar in.

Voor NSMBL schreef Anouk Kemper (30) eerder de wekelijkse column ‘Trends voor Dummies’. Samen met twee LINDAnieuws-collega’s schreef ze het boek ‘ZEIK NIET ZO – het echte leven van de millennial’. Je kunt het hier bestellen.