Nu ik later groot ben: Mensenmens

Sommige mensen kunnen geen moment alleen zijn. Die bewegen zich het liefst de hele dag tussen vrienden en kennissen en hoppen van de ene koffiedate naar de andere. Dat zijn dezelfde mensen die, ondanks dat je ze al twee jaar niet hebt gezien en hun statusupdate op Facebook je niet eens meer opvalt, stíl staan als ze je tegenkomen. Nou, dat vind ik dus de hel. Ik ben meer het ‘enthousiast-hoi-roepen-en-doorlopen’-type.

De beleefde gesprekjes die stilstaanders je aandoen, zou je eigenlijk op moeten nemen om achter elkaar af te spelen. Daar kan geen datingprogramma tegenop. ‘Hé, hoe is het?’ ‘Ja, goed! Met jou?’, ‘Ja, ook goed. Druk.’ ‘Ja, druk, ik ook. Op je werk?’ ‘Ja op m’n werk, veel projecten. Maar wel leuk hoor.’ ‘Nou, gelukkig. Want daar gaat het allemaal om hè. Dat je het leuk hebt.’ ‘Ja, precies, zolang je er maar plezier in hebt.’ ‘Nou, inderdaad. Hé, ik ga even een boodschap doen.’ ‘Ja, doe dat, geniet lekker van je weekend hè!’ ‘Ja, jij ooooook.’ Nou, blijkbaar ben ik dus niet zo’n sociaal dier, want dat gesprekje zuigt meer energie uit me dan een rondje hardlopen met vijfentwintig graden. Zelfs met zo’n zwarte legging die dan wel een skibroek lijkt.

Mijn sociale skills zijn sowieso een dingetje. Het is dat ik zo van roze houd en zo’n marmersticker op m’n Macbook heb geplakt, maar mijn binnenkant komt toch aardig overeen met een zwartgeklede Metallica fan die het liefst alleen in een hoekje van z’n kamer zit. Met z’n koptelefoon op. Ik ben niet in de wieg gelegd voor sociale kletspraatjes. Wanneer m’n huisgenoot vraagt of ik lekker geslapen heb, begint het helemaal te jeuken. Dan wil ik uitroepen: ‘Hallo, ik wóón hier gewoon. Ik ben niet één of andere toerist waarbij je het hemeltergend hoge bedrag dat je via Airbnb hebt gevraagd moet compenseren met croissants en de citymap van Amsterdam.’ Alsjeblieft, zeg.

Een mensenmens, dat ben ik dus niet. En dat dacht ik altijd wel, hè – toen ik tijdens m’n studententijd niets mooier vond dan bier tappen in een kroeg en dacht dat werken als recruiter mijn ideale eerste baan zou zijn. Waar ik nota bene op borrels urenlang met technische studenten moest praten en zij me dan met een trotse blik vertelden over hun afzuigkap op zonne-energie. Terwijl mijn gedachten raasden tussen ‘zou de H&M in de Kalverstraat nog open zijn?’ en ‘HAAL ME HIER WEG’. Ik denk dat ik de laatste jaren dus een beetje ben verasociaald. Maar daar ben ik helemaal zen mee. Want als je mij tegenkomt, kun je je er gewóón met een simpele ‘hoi’ vanaf maken.

Benieuwd naar wat beeldmateriaal bij mijn leven waarin Frankrijk het nieuwe Azië is en gerechten-zonder-pakjes onmiskenbare foodporn zijn? Volg me dan op Instagram: @liannemarije.

Reageer op artikel:
Nu ik later groot ben: Mensenmens
Sluiten