De dinsdag betekent voor NSMBL weer een nieuwe wallpaper en een interview met de fotograaf die deze mag verzorgen. Deze week: Jeanique Kats, beter bekend als PhotoJeanique.
Het verhaal van de 26-jarige Jeanique is op zijn minst gezegd bijzonder. In haar jeugd werd bij haar de diagnose aan autisme verwante stoornis vastgesteld. In 2007 kreeg ze een burn-out waardoor ze moest stoppen met haar opleiding en in 2008 besloot ze zelf uit haar diepe dal te klimmen. Ze begon met het maken van zelfportretten in een 365 dagen project. In haar eigen woorden: 'Ik vermoed dat mijn openheid en eerlijkheid in mijn reis/zoektocht naar herstel, geluk, mijn essentie van het leven vinden en de consequentheid van elke dag iets posten zorgden voor steeds meer bezoekers. Ik had nooit eerder gefotografeerd, dat leerde ik allemaal gedurende het project.
Langzaamaan wist ik steeds beter in beeld uit te drukken wat ik voelde, terwijl ik altijd zei “Ik kan het wel bedenken maar niet uitvoeren.” Zelfportretten bleken mijn ‘ding’, de gulden combinatie, mijn verhaal, dus ook mezelf als model.'
Wat is de grootste passie in je leven?
Mijn streven is om het leven zelf als mijn passie te beschouwen. Dat is een eeuwige strijd een eindeloos gevecht.
Leren houden van het leven. Ik blijf geplaagd door demonen, de depressies, de donkere dagen, de angsten. Leven van week tot week is het maximale, soms durf ik een maand vooruit te kijken. Het moeilijkste vind ik dat alle ingrediënten voor geluk aanwezig zijn, ik heb een geweldige lieve vriend, de liefste harige monsters, een fijn huis, een tuin, hele lieve vrienden en vriendinnen. Ik kan daar soms erg boos op mezelf over worden, maar een opgewekt humeur, een dag zonder onzichtbare regen, zonder pijn, dat kun je niet afdwingen. Het hoort bij me, ik leer er beter mee omgaan. En misschien is het ergens wel goed, voor mijn werk bedoel ik, het inspireert meer dan rozengeur en maneschijn. Fotograferen is mijn passie geworden, waarschijnlijk omdat ik er redelijk goed in bleek, de reacties zijn fijn, de complimenten ook. Als ik een paar weken niks heb gedaan raak ik gefrustreerd, ik heb het nodig om ergens trots op te zijn, een foto maken waar je blij mee bent is duizend maal beter dan jezelf een complimentje geven omdat je eindelijk die mand vol wasgoed hebt weggewerkt. Daarnaast is muziek, zingen, al zolang een deel van me, als jong meisje was ik daar erg ambitieus in, maar ik mis groot talent. Dus heb ik nu zangles puur ter ontspanning, mijn yoga. Optreden is nog steeds iets wat ik heerlijk vind, maar dat is hooguit nog 1 keer per jaar tijdens de leerlingenmiddag haha.
Mijn grootste passie, mijn zuurstof, is toch wel liefde. Natuurlijk mijn liefde voor Emiel. Maar ook liefde in het algemeen. Ik ben blij dat dat stukje in mij onveranderd blijft, het kunnen houden van, liefhebben, veel, heel veel, liefhebben.
Wanneer ben je het meest gelukkig?
Als ik kan genieten van kleine dingen. Het huis dat opgeruimd is, de dieren die dan midden in de kamer met zijn drieën uitgestrekt op de grond liggen, mijn lief op de bank. Of autorijden door het mooie Friese landschap, onderweg naar mijn vader en stiefmoeder, raampjes open, muziek aan, hond achterin. Van die enorm knullige burgerlijke dingen als een dag samenzijn met familie of vrienden, kamperen aan de oever van een rivier inclusief kampvuur, een stel putters in de uitgebloeide zonnebloemen, daar kan ik een dag op teren. Maar ook als ik iets heb gemaakt waar ik blij mee ben, helemaal als ik er dan op Flickr veel reacties op krijg, de bevestiging.
Wat is de grootste teleurstelling in je leven geweest?
Teleurstelling vind ik echt de meest waardeloze emotie die er is. Helemaal als mensen teleurgesteld zijn in andere mensen. Natuurlijk is het vervelend als dingen niet zo lopen als je had gedacht, ik had liever gewoon op mijn 23e door willen gaan met mijn studie, diploma halen, misschien had ik nog wel een andere studie gedaan. Ik had achteraf misschien ook eerder moeten stoppen met bepaalde relaties, maar achteraf is zo makkelijk praten. Ik ben vaak teleurgesteld door mezelf, het falen, het soms missen van kracht om voor mezelf te kiezen, of gewoon een stap te nemen die ik eigenlijk niet durfde te nemen. Maar alles is toch best heel goed op zijn pootjes terecht gekomen, dus waarom zou ik? Teleurstelling laat ik zo snel mogelijk vallen, je schiet er niks mee op, het helpt je niet verder, maakt je eerder verbitterd.
Wat is de grootste levensles die je hebt geleerd?
Succes zit hem niet in een hoge functie, een mooie diploma, veel geld, een groot huis. Enkel in doen wat je leuk vindt en dat met passie kunnen doen. Dat is de voornaamste les, iets waar ik nog elke dag mee bezig ben.
En kunnen kiezen voor jezelf: als jij niet voor je eigen geluk gaat doet niemand dat voor je. Dat laatste vind ik een harde les, ik ben altijd heel bang om egoïstisch te zijn, of gevonden te worden, door te kiezen voor mezelf.
Ik ben er mensen door kwijt geraakt. Niet omdat ik over lijken ging, meer omdat ik me gedurende de tijd besefte dat sommige mensen niet veel toevoegden, of me juist ongelukkiger maakten. Ik ben extreem loyaal, neem moeilijk afstand van mensen, als ik voor iemand kies is dat het liefste voor altijd, maar je moet af en toe snijden en dat doet pijn. Maar nogmaals, puntje bij paaltje sta je er alleen voor en je moet wel met jezelf door één deur kunnen. Dat is het belangrijkste. Jij bepaalt je eigen geluk.
DEEL DIT ARTIKEL