Adriënne Hendriksen Persoonlijke verhalen vandaag, 08:00

Leestijd: 7 minuten

Annika (21) deed een zelfmoordpoging: ‘Niemand praat over de schaamte daarna’

De 21-jarige Annika groeide op in Twente, samen met haar ouders, broer en hond. Ze houdt van wandelen, sporten en zet zich graag in voor anderen. Van buiten leek alles misschien ‘gewoon’, maar vanbinnen worstelde ze jarenlang. Twee jaar geleden deed ze een zelfmoordpoging.

Nu vertelt ze haar verhaal aan NSMBL, omdat ze weet hoe eenzaam het kan voelen om hiermee rond te lopen en hoe belangrijk herkenning kan zijn. Met haar verhaal hoopt ze anderen te laten voelen: je bent niet alleen.

Het gevoel dat je er niet bij hoort

De eerste signalen van een depressie ontstonden bij Annika al op de middelbare school. In het begin ging het nog redelijk goed, maar na een paar jaar merkte Annika dat alles steeds zwaarder werd. Lange schooldagen, hoge verwachtingen en druk stapelden zich op.

Tegelijkertijd voelde ze zich anders dan haar leeftijdsgenoten. Waar anderen elk weekend uitgingen, voelde zij zich daar niet thuis. “Ik ging weleens mee, maar het was nooit echt mijn wereld.”

Later ontdekte Annika dat ze hoogsensitief is. Dat verklaarde veel: de overprikkeling, het volle hoofd na een lange schooldag en het gevoel dat ze het tempo van anderen niet kon bijhouden. Ze voelde zich steeds vaker buitengesloten. Alsof ze niet paste in het plaatje van hoe een jongere ‘hoort’ te zijn. Ook op school ging het minder goed. Ze bleef zitten, maar haalde uiteindelijk wel haar diploma.

Geen duidelijk toekomstbeeld

Na de middelbare school begon Annika aan een opleiding. Maar ook daar werd het mentaal zwaarder. “Door mijn hoogsensitiviteit raakte ik snel overprikkeld. Ik probeerde van alles: een studie, werk, opnieuw beginnen. Soms leek het even beter te gaan, maar uiteindelijk liep ik telkens vast.”

In die periode volgde ze verschillende therapieën. Soms voelde ze zich gehoord, maar vaak ook niet. Zelfs therapie aan huis bracht niet wat ze hoopte.

Annika: “Ik had weinig vrienden, geen duidelijk toekomstbeeld en ik had het gevoel dat iedereen om me heen vooruitging, behalve ik. Langzaam ontstond er een steeds donkerdere gedachte: ‘Als alles toch mislukt, wat heeft het dan nog voor zin?'”

Waarom nog blijven rennen?

In deze periode deed Annika bijna niets meer. Ze lag veel in bed en had weinig energie, af en toe ging ze naar school, maar eigenlijk ging dat niet. Het voelde alsof ze gewoon niet vooruit kon komen. “Als je in je hoofd het gevoel hebt dat je zo ver achterloopt, dat je het nooit meer kunt inhalen, dan ga je op een gegeven moment denken: waarom zou ik nog blijven rennen? Dat gevoel maakte het voor mij steeds zwaarder”, vertelt ze.

De ochtend van haar poging ging ze nog naar therapie. Ze voelde zich enorm slecht en had het idee dat ze geen stap vooruit was gekomen. “Die avond dacht ik: ik leef met zoveel pijn en dat gun ik mezelf niet meer. Ik heb alles geprobeerd… het is genoeg. Ik wilde de pijn niet meer voelen.”

De periode na haar zelfmoordpoging

Na haar zelfmoordpoging was haar omgeving geschrokken, vooral haar gezin. Voor hen werd toen pas echt duidelijk hoe slecht het met haar ging. Annika: “Ik voelde tegelijkertijd ook veel steun en liefde. Wat veel mensen niet weten: het wordt niet ineens beter na zo’n moment. Herstel is niet iets dat ineens gebeurt. Je moet je leven opnieuw oppakken terwijl je net hebt geprobeerd het te beëindigen.”

In het begin voelde alles verwarrend. Haar ‘laatste uitweg’ was mislukt en nu moest ze verder. “Daar kwam een gevoel bij waar weinig over wordt gesproken: schaamte. Hoe vertel je mensen wat er is gebeurd?”

Toch begon Annika langzaam opnieuw te kijken naar haar leven. “Ik dacht na over wat mij eigenlijk gelukkig maakte. De constante druk van school en het gevoel dat ik moest meekomen in een tempo dat niet voor mij weggelegd was, was een van de grootste oorzaken van hoe ik me voelde.”

Opnieuw beginnen op haar eigen manier

In plaats van zichzelf opnieuw in een bepaald tempo te dwingen, besloot Annika dat ze het anders ging doen: ze ging op zoek naar dingen die haar energie gaven.

Stap voor stap verwijderde ze stressfactoren uit haar leven. Een belangrijke steunpilaar was haar moeder. “Door haar heb ik me nooit te veel of te lastig gevoeld. Ik wist dat ik altijd bij haar terecht kon”, vertelt Annika. “Ook therapie heeft een belangrijke rol gespeeld. Met een volgende therapeut bij wie ik terecht kwam, voelde ik wél een klink. Toen leerde ik klein te denken.”

Annika: “Ik kreeg steeds meer structuur, dat begon met kleine stappen: op vaste tijden opstaan, een wandeling maken, de dag indelen. Het waren kleine dingen, maar ik kreeg uiteindelijk weer grip op mijn leven.”

Waarom ze nu haar verhaal deelt

Het duurde even voordat Annika besloot haar verhaal openbaar te maken. Vooral angst speelde daar een grote rol in: wat zouden andere mensen denken? Hoe zouden haar ouders en vrienden reageren?

“Toch dacht ik er steeds aan hoe fijn het zou zijn geweest als ik destijds iemand had gehad in wie ik me kon herkennen”, vertelt Annika. “Ik voelde me toen ontzettend alleen en vond online weinig herkenning.”

Die eenzaamheid werd uiteindelijk de reden om wél te praten. Nu ze zich sterker voelt, wil ze laten zien dat herstel mogelijk is. Iets wat ze zelf ook niet altijd geloofde. “Iedereen zegt dat er licht is aan het einde van de tunnel. Ik geloofde dat eerst niet. Maar ik heb het zelf ervaren.”

Volgens Annika hangt er nog altijd een taboe rond suïcidale gedachten. “Als meer mensen hierover zouden praten, zouden we verbaasd zijn hoeveel mensen hiermee worstelen. Ik denk dat openheid het verschil kan maken. Het zorgt voor herkenning, vermindert schaamte en laat mensen voelen dat ze niet alleen zijn.”

@bladzijdeomgeslagen

DEEL 3: Deze dingen kun je beter niet tegen iemand zeggen die depressief is <3 #mentalhealthmatters

♬ origineel geluid – annikapost

Herstel in kleine stappen

Voor mensen die zichzelf herkennen in haar verhaal, heeft Annika één duidelijke boodschap: “Begin klein. Een wandeling maken. Iets eten. Uit bed komen. Structuur aanbrengen in je dag. Die kleine overwinningen helpen om weer vertrouwen op te bouwen.” Tegelijkertijd waarschuwt ze voor vluchtgedrag zoals alcohol, drugs of overmatig gamen. Dat kan tijdelijk helpen, maar maakt het op de lange termijn vaak moeilijker.

Annika: “Ik denk dat praten echt helpt. Dat heb ik zelf zo ervaren. Of het nou met een ouder, vriend, huisarts of therapeut is…”

Hoe gaat het nu?

Annika: “Ik luister nu beter naar mijn lichaam en denk vaker aan mijn mentale gezondheid, vergeleken met vroeger. Als ik merk dat het weer wat zwaarder wordt, neem ik bewust een stapje terug. Een dag rust nemen (en dat ook communiceren) is helemaal niet erg. Ook praat ik nu veel sneller over hoe ik me voel. Vroeger hield ik alles voor mezelf, maar nu weet ik dat praten juist helpt.”

Ook deelt ze video’s op social media waarin ze anderen meeneemt in haar verhaal en geeft ze bijvoorbeeld tips over hoe je het beste om kunt gaan met mensen met een depressie.

@bladzijdeomgeslagen

♬ origineel geluid – annikapost

Kwetsbaarheid is geen zwakte

Als Annika één les heeft geleerd, is het dit: kwetsbaarheid is geen zwakte. “Het is oké om te worstelen en het is oké om hulp nodig te hebben. Herstel verloopt nooit in een rechte lijn, sommige periodes zijn zwaarder dan andere en dat betekent NIET dat je faalt.”

Door haar verhaal te delen, hoopt ze vooral één ding: dat niemand zich nog zo alleen hoeft te voelen als zij zich ooit voelde. “Je bent het waard om te blijven vechten voor je eigen geluk.”

Herken je jezelf in deze eigenschappen of dit artikel en wil je hier met een professionele hulpverlener over praten? Praat dan gratis en anoniem met de MIND Hulplijn. 

Meer persoonlijke verhalen

1. Cheryl (34) kreeg pas laat autisme-diagnose: ‘Ik brandde steeds op op werk’
2. Britt (27) is fotograaf en runt eigen creatieve studio
3. Anouk (24) verloor haar been nadat een vrachtwagen haar aanreed