Emma Toussain Persoonlijke verhalen gisteren, 15:00

Leestijd: 5 minuten

Cheryl (34) kreeg pas laat autisme-diagnose: ‘Ik brandde steeds op op werk zonder te weten waarom’

Voor Cheryl (34) voelde werken jarenlang als zwemmen tegen de stroom in. Ze was goed in haar werk, maar liep telkens vast: overprikkeling, misverstanden met collega’s en periodes waarin ze compleet uitgeput raakte. Pas toen ze ontdekte dat ze autisme heeft, begon er langzaam iets op zijn plek te vallen.

Nu werkt ze in het onderwijs met neurodivergente kinderen en voelt ze zich voor het eerst écht op haar plek. “Wat vroeger mijn grootste struggle was, blijkt nu juist mijn kracht.”

Cheryl is niet de enige: steeds vaker krijgen vrouwen pas op volwassen leeftijd de diagnose autisme. Volgens experts worden de signalen bij meisjes en vrouwen vaak minder snel herkend, omdat zij beter leren maskeren in sociale situaties.

Waarom Cheryl in het onderwijs ging werken

Cheryl werkte jarenlang in de jeugdzorg met kinderen en jongeren die te maken hadden met allerlei psychosociale problemen. In dat werk zag ze hoe groot de invloed van school kan zijn op het welzijn van een kind. “Ik werkte vaak met gezinnen thuis en zag dat de thuissituatie veel invloed had op school. Maar andersom merkte ik ook dat problemen op school weer enorme impact hadden op hoe het thuis ging.”

Juist dat maakte haar nieuwsgierig naar wat er op school zelf gebeurde. “Ik vroeg me vaak af wat er op school gedaan kan worden om het welzijn van een kind te verbeteren. In de jeugdzorg kon ik daar maar beperkt iets in betekenen. Ik schoof soms aan bij gesprekken op school, maar voelde dat ik meer wilde doen.” Daarom besloot ze zich te verdiepen in vacatures in het onderwijs.

De overstap naar een baan in het onderwijs

De overstap kreeg een extra persoonlijke laag. Cheryl’s dochter blijkt namelijk ook neurodivergent te zijn. “Mijn dochter worstelt ook met het onderwijssysteem. Er was een organisatie waar ik al vaker over had gehoord omdat zij scholen helpen met neurodivergentie. Ik besloot te kijken of ze vacatures hadden.” Dat bleek zo te zijn. Cheryl solliciteerde en werd aangenomen.

“Ik ging er werken vanuit mijn passie om kinderen te ondersteunen op school én vanwege hun expertise op het gebied van neurodivergentie.”

Waarom Cheryl jarenlang vastliep op werk

Maar voordat Cheryl op die plek terechtkwam, ging ze door een lange periode waarin werken vooral zwaar voelde. Destijds wist ze namelijk nog niet dat ze autisme had. “Ik liep constant tegen obstakels aan. Ik raakte vaak overbelast en brandde steeds op. Ik heb meerdere keren langere vakanties moeten nemen omdat ik niet genoeg kon herstellen om weer te beginnen. Ook heb ik me periodes ziekgemeld en gesprekken gehad met bedrijfsartsen en coaches.”

Uiteindelijk besloot ze zelfs een tijdje te stoppen met werken in de hulpverlening. “Ik ging me toen meer richten op creatief werk omdat ik simpelweg te uitgeput was.”

Een groot struikelblok bleek vooral het sociale aspect van werk. “Ik had steeds meer moeite met samenwerken met collega’s. Ik begreep hen vaak niet en zij mij ook niet. Mijn werk was altijd goed, maar toch kreeg ik te horen dat ik misschien beter een andere baan kon zoeken omdat ik niet echt in het team paste.”

Een werkplek waar autisme geen probleem is

In haar huidige baan voelt Cheryl zich voor het eerst écht op haar plek. “Sinds ik hier werk, voel ik me als een vis in het water. De organisatie heeft veel expertise op het gebied van neurodivergentie. Dat helpt niet alleen de leerlingen, maar ook de medewerkers. Mijn manager laat mij mezelf zijn en probeert samen met mij te onderzoeken waarom ik dingen op een bepaalde manier aanpak, in plaats van dat ik erop word veroordeeld.”

Daarnaast werken er veel collega’s die zelf neurodivergent zijn of neurodivergente kinderen hebben. “Daardoor kijken we met dezelfde passie en kennis naar dit onderwerp.”

Nooit meer raar zijn

Het verschil met haar vorige banen is enorm. “Ik voel me nooit meer raar en ben me er niet meer constant van bewust dat ik anders ben.” Juist die ervaring helpt haar ook in haar werk met leerlingen. “Het is enorm waardevol dat ik kinderen kan laten voelen dat ze niet raar of anders zijn, maar gewoon goed op hun eigen unieke manier.” De diagnose autisme gaf Cheryl vooral erkenning. “Voor het eerst begreep ik waarom sommige dingen me zoveel energie kostten.”

Waarom schoolvakanties juist rust geven

Een onverwachte factor die haar huidige baan ook zoveel fijner maakt, zijn de schoolvakanties. “Vroeger had ik vijf weken vakantie per jaar, terwijl mijn dochter er twaalf had. Er bleven dan zeven weken over waarin ik moest regelen waar zij heen ging. Ik voelde me vaak schuldig dat ik niet met haar kon zijn.”

“Met autisme is al dat extra regelwerk enorm belastend. Mijn hoofd zit vaak al voller dan gemiddeld door werk, opvoeden en het huishouden.” Ook het combineren van werk en vrije tijd op één dag werkte niet voor haar. “Ik heb veel moeite met schakelen. Als ik een halve dag werkte en daarna bij mijn dochter was, bleef mijn hoofd alsnog bij werk.”

Eindelijk tijd voor ontspanning

In haar huidige functie heeft iedereen tegelijk vakantie, omdat het werk gekoppeld is aan school. “We functioneren allemaal in hetzelfde ritme. Niemand verwacht dat we bereikbaar zijn tijdens schoolvakanties. Voor ouders en organisaties is het heel logisch dat er dan niemand werkt.” En daardoor kan Cheryl eindelijk echt ontspannen.

📩 Heb jij ook een bijzonder verhaal en wil jij dat met ons delen? Mail dan naar [email protected].

Best gelezen artikelen op dit moment

1. Door deze hint in de leader denken Wie Is De Mol?-kijkers dat Geraldine Kemper de mol is
2. Dit is het geheim achter de blush van Margot Robbie in Wuthering Heights
3. Deze deocrème blijkt de oplossing voor als je gezicht snel zweet op feestjes
4. Kijkers verdeeld over rol van gezinslid in Kopen Zonder Kijken: ‘Ik heb het te doen met haar’
5. Dit vest van H&M is de perfecte basic en had zo van ARKET kunnen zijn