De Hokjesvrouw: de ‘in je personal space komer’

Mensen zijn er in allerlei soorten en maten. Leuk, stom, grappig, slecht verstaanbaar, ronduit geschift. Zijn ze dan allemaal uniek? Nee hoor, ze zijn best in een hokje te proppen. Dat doet Anouk Kemper dan ook graag. Stukje orde in de dagelijkse chaos des levens, fijn. Deze week: de ‘in je personal space komer’.

Typisch

De in je personal space komer (PSK) weet niet wat personal space is. Of wel, maar heeft gewoon schijt. De PSK staat namelijk áltijd te dichtbij. Als jij subtiel een stapje naar achteren zet, doet de PSK plomp een stapje naar voren. Alsof-ie bang is dat je hem anders niet goed verstaat. Een gekke gedachte, want dit type praat ook nog eens TERING LUID. Al met al tamelijk a-relaxt.

Natuurlijke habitat

In de personal space van andere mensen. Maakt niet uit wie. Alleen loketmedewerkers achter kogelvrijglas zijn veilig voor de PSK. Er komen natuurlijk wel allemaal vette handafdrukken en spuugkloddertjes op dat glas.

Pro’s

Je beseft dat je oerinstinct nog altijd werkt. Binnen no time heb je de snelste vluchtroute ontdekt.

Con’s

Dat al je levensvreugde je ontnomen wordt, godverdomme. Waar heb jij dit aan verdiend? Waarom moet iemand zó dichtbij staan en zó hard praten over poep?! (“Ik ben al mijn elektra opnieuw aan het aanleggen, dat is nog een heel werkje hoor. Achter de muur trof ik een enorme brei aan draden aan, sommige draden liepen niet eens ergens heen…) Mijn god, hou je bek en ga ver bij me vandaan!!!

Gegarandeerde quote

“Wacht, ik zal nog een voorbeeld geven…”

Mijn ervaring/aanvaring

Ik heb het geluk dat ik niet vaak een PSK tegenkom, maar áls het gebeurt denk ik altijd: oh ja, fuck, zó was dat. Oude trauma’s komen boven en meteen schiet de kramp in mijn nek. Aangezien achteruit stappen niets helpt, probeer ik mijn hoofd altijd zo ver mogelijk naar achteren te duwen, op een enigszins onopvallende manier. Resultaat: kramp.

Mijn meest recente ervaring met een PSK is op een verjaardag. Nietsvermoedend knopen we een gesprekje aan. Meteen valt me op: hé, je staat wat dichtbij. In al mijn goedheid denk ik eerst dat het te maken heeft met de ruimte. Er moeten namelijk een aantal mensen passeren en het is een beetje krap.

Maar de mensen zijn gepasseerd en de PSK staat nog steeds in mijn personal space. Ik zie alleen dat gezicht. De rest van de wereld wordt erdoor uitgevlakt, zó dichtbij wordt er gestaan. En maar hard praten, hè. Tetterdetet over dingen die me geen zak interesseren. Gelukkig komt mijn oerinstinct to the rescue. “Sorry, maar ik moet heel nodig naar de wc.”

Hoe nu verder?

Naar de wc gaan, dus. Dat werkt eigenlijk altijd, of je nou moet of niet. Om je wc-bezoek extra geloofwaardig te maken kun je eventueel over je buik wrijven, een moeilijk gezicht trekken óf beiden. Vervolgens zorg je ervoor dat de PSK je niet meer te pakken krijgt.

Voor NSMBL schreef Anouk Kemper (30) eerder de wekelijkse column ‘Trends voor Dummies’. Als freelance redacteur werkt ze ook voor Het Parool, LINDA. en Radio 1. Volg haar via Instagram, of bezoek haar slecht onderhouden website.

Reageer op artikel:
De Hokjesvrouw: de ‘in je personal space komer’
Sluiten