De Hokjesvrouw: de jonge bejaarde

Mensen zijn er in allerlei soorten en maten. Leuk, stom, grappig, slecht verstaanbaar, ronduit geschift. Zijn ze dan allemaal uniek? Nee hoor, ze zijn best in een hokje te proppen. Dat doet Anouk Kemper dan ook graag. Stukje orde in de dagelijkse chaos des levens, fijn. Deze week: de jonge bejaarde.

Ooit, in een ver verleden, werkte ik fulltime bij een landelijke krant. Daar was ik een van de jongsten. Gaf verder niks, want men had snel genoeg door dat ik niet de stagiair was en dat ik dus niet alle kutrubriekjes wilde tikken.

Tijdens een van onze vele koffiepauzes vertelde collega I. over een van onze collegajournalisten. Deze collega had een boek geschreven over iets ingewikkelds. Zo’n boek dat we ons voornamen te lezen, maar waarover we allebei stiekem wel wisten dat het er nooit van komen zou.
Een beetje zoals je je elke zomervakantie voorneemt eindelijk eens meer van Mulisch, Reve en Hermans te lezen. (Weer niks van terecht gekomen.)

Die collega dus, met dat ingewikkelde boek.
“Hoe oud is hij eigenlijk?” vroeg ik. “Eind dertig of zo?”
“Nee joh!” zei I. “Hij is twee jaar jonger dan jij!”
Ik dacht aan die gekamde haartjes, dat keurige overhemd met die al even keurige trui erover heen. Ik dacht aan zijn keurige pantalon – deze man draagt pantalons in plaats van broeken – en aan die immer gepoetste schoenen die een bankmedewerker niet hadden misstaan.

“Twéé jaar jonger dan ík? Dat kán niet.”
Collega I. verzekerde me dat het wel kon. “Het is gewoon een jonge bejaarde, weet je wel?”
Ik had nooit eerder van die term gehoord, maar ik dacht meteen: JA.

Nu ben ik een aantal jaren verder en de jonge bejaarde duikt nog steeds af en toe op in mijn leven.
Altijd in keurige kleding, altijd geboren ná mij, altijd bezig met een superintellectueel onderwerp. Denk: ‘wat was de maatschappelijke rol van moslimvrouwen in laat-middeleeuws Spanje?’, ‘Bestaat er een beter economisch systeem dan het kapitalisme?’ of ‘Hoe kunnen we zo duurzaam mogelijk leven zonder een irritante lul te worden?’

De jonge bejaarde is zó verstandig en intelligent, je lijkt er al snel een halve zool naast. En dus voel ik mij precies zo bij de jonge bejaarde. Naast hem ben ik het meisje over wie ouders vroeger tegen hun kinderen zeiden: “Ik wil niet dat je daarmee speelt, hoor.”
Daarom vind ik het lastig wanneer de jonge bejaarde aan mij vraagt wat in van het weekend gedaan heb. Ineens klinkt ‘ik ben uitgeweest met vrienden’ nogal onnozel.

Dácht ik. Totdat ik de jonge bejaarde eens het volgende hoorde zeggen: “Ik ben zó dronken geworden dit weekend, ik weet gewoon heel veel niet meer. Schijnbaar heb ik allemaal mensen op straat aangeklampt om te vragen of ze Tony Blair kennen. En ben ook nog mijn sleutels kwijtgeraakt, dus toen ben ik in mijn portiek in slaap gedut…”

De jonge bejaarde was in één klap jeugdig.

Voor NSMBL schreef Anouk Kemper (30) eerder de wekelijkse column ‘Trends voor Dummies’. Samen met twee LINDAnieuws-collega’s schreef ze het boek ‘ZEIK NIET ZO – het echte leven van de millennial’. Je kunt het hier bestellen.

Reageer op artikel:
De Hokjesvrouw: de jonge bejaarde
Sluiten