De Hokjesvrouw: de jongen die naar India ging

Mensen zijn er in allerlei soorten en maten. Leuk, stom, grappig, slecht verstaanbaar, ronduit geschift. Zijn ze dan allemaal uniek? Nee hoor, ze zijn best in een hokje te proppen. Dat doet Anouk Kemper dan ook graag. Stukje orde in de dagelijkse chaos des levens, fijn.

Deze week: de jongen die naar India ging

Typisch

Deze jongen ging naar India. Dat was heel bijzonder, vol spirituele rijkdom. Dat jij of je buurman ook een keer in India zijn geweest is allemaal leuk en aardig, maar jullie hebben niet het échte India ervaren. Hij wel. Hij heeft met locals gepraat. Nee, die spraken geen Engels, maar ze begrepen elkaar héél goed. Echt begrijpen begrijpen. Nu doet de jongen die naar India ging yoga en draagt hij kleren die ook kunnen doorgaan voor pyjama.

Natuurlijke habitat

Niet India, gek genoeg. Liever woont hij ergens in de Randstad, kraak of anti-kraak. De beste man wil en kan niet te veel huur betalen. Hij gunt de kapitalistische wolven zijn geld niet. Bovendien is het lastig rondkomen als je zelfgemaakte jam verkoopt op blote voeten-festivals. Je kunt deze jongen trouwens ook tegenkomen op het Centraal Station of in een drukke winkelstraat. Daar deelt hij gratis knuffels uit.

Pro’s

Hij is heel aardig. Hij zal nooit iets lulligs tegen je zeggen, want hij oordeelt niet. Iedereen is mooi en iedereen is uniek.

Cons

Je wordt helemaal kriegel van hem. Hij oordeelt niet? Yeah right. Hij zal het nooit nalaten een steek onder water te geven. “Oh ja, vroeger maakte ik me ook druk om geld.”
Maar nu sta je daarboven?!?! Flikker op. Je krijgt maandelijks geld van je moeder omdat je anders niet rondkomt. Als jij zijn moeder was geweest had je hem allang een schop onder zijn hol gegeven.

Gegarandeerde quote

“In India….”

Mijn ervaring/aanvaring

De jongen die naar India ging blijf ik overal tegenkomen. Zodra ik hem zie, doe ik heel hard mijn best hem niet te zien. Gesprekken gaan namelijk altijd over hem en hij boeit me niet. Bovendien ruikt hij altijd een beetje zurig, alsof hij niet gelooft in zeep.

Laatst was het weer zo ver. Ik was in de supermarkt, hij was in de supermarkt, hij zag me, hij had al gezien dat ik hem ook zag. Dus daar gingen we.
Ik: “Hé, hoe is ‘ie?”
Hij: “Ja, goed, rustig. Ben bezig met een project dat buurtbewones en bijen dichter bij elkaar moet brengen en…”
Hier haak ik af. Maar mijn gezicht gaat in de luistermodus, waardoor het lijkt of ik daadwerkelijk geïnteresseerd ben. Dit is een skill die ik in de loop der jaren ontwikkeld en geperfectioneerd heb.

Hij sluit het gesprek af door me een flyer in de handen te drukken. Ik lees iets over bijen, de volle maan en dansen in een yurt. Thuis ga ik die flyer in de fik steken, daar verheug ik me op.
“Leuk je weer eens gezien te hebben”, zegt hij en hij geeft me een hug die net te lang duurt.
Weer dat zure..

Hoe nu verder

Kwestie van accepteren dat je zo nu en dan dit soort ontmoetingen hebt. De jongen die naar India ging is geen kwaaie, hij is gewoon irritant. Maar jij bent ook irritant met je al je ergernisjes, dus de kosmos blijft in balans. Is ook fijn voor de bijen.

Voor NSMBL schreef Anouk Kemper (30) eerder de wekelijkse column ‘Trends voor Dummies’. Als freelance redacteur werkt ze ook voor Het Parool, LINDA. en Radio 1. Volg haar via Instagram, of bezoek haar slecht onderhouden website.

Reageer op artikel:
De Hokjesvrouw: de jongen die naar India ging
Sluiten