De Hokjesvrouw: de low talker

Mensen zijn er in allerlei soorten en maten. Leuk, stom, grappig, slecht verstaanbaar, ronduit geschift. Zijn ze dan allemaal uniek? Nee hoor, ze zijn best in een hokje te proppen. Dat doet Anouk Kemper dan ook graag. Stukje orde in de dagelijkse chaos des levens, fijn. Deze week: de low talker.

Mijn familie is er één van harde praters. Ons getetter komt altijd overal boven uit. Vele mensen gaven ons ‘the eye’ wanneer we als gezin in een restaurant zaten. ‘Wat?’ dacht ik dan. ‘We praten gewoon.’ Ik kon me niet voorstellen dat andere kinderen het klaarspeelden hun ouders kwijt te raken op het strand, of in de supermarkt. Je hóórde ze toch gewoon?

Ik besef dat ik eerder uitzondering ben dan regel qua stemvolume, dus ik heb geleerd me aan te passen. Als iemand aan de overkant van de tafel zit, hoef ik niet te praten alsof ik een kanaal moet overbruggen. In een vol café is het voldoende om me ietsje naar het oor van de ander toe te buigen wanneer ik iets wil zeggen, daar hoef ik niet bij te schreeuwen.

Mocht ik toch even de mist in gaan en iemands trommelvliezen geweld aan doen, dan wordt dat op vriendelijke wijze duidelijk gemaakt. Ik zeg sorry, zij/hij gniffelt, alles helemaal prima.
Er is slechts één menssoort waar het contact nog altijd stroef mee loopt. En die menssoort is de low talker. Iemand die zó zacht praat dat je minstens drie keer moet vragen: ‘wat zeg je?’ en het dan eigenlijk nog niet verstaan hebt.

Ik word daar altijd een beetje zenuwachtig van. Het liefst zou ik op zo’n moment het hele gespreksonderwerp laten vallen en vragen: waarom praat je zo zacht? Maar goed, dat is ook weer zo wat. Dus reageer ik op goed geluk; een fronsje hier, een opgewekte ‘tuurlijk’ daar en dan maar hopen dat ik niet heb toegezegd te helpen verhuizen.

Zou de low talker weten dat-ie een low talker is? Er moeten toch vaker mensen zijn die hem (of haar) vragen of hij dat laatste nog eens kan herhalen? Of denkt de low talker wellicht dat veel mensen hoorproblemen hebben? En komt geluid dan weer veel harder binnen bij de low talker? Als in: hoort de low talker een vliegtuig over vliegen, terwijl wij gewoon de waterkoker horen? Ik vind dit zeer interessante materie.

Hoe het ook zij, de low talker is vrij hardleers. Waar ik mijn volume naar beneden aanpas op het moment dat mensen zeggen dat ik tetter, verheft de low stalker nooit zijn stem. Nooit.
Misschien moet ik toch eens tegen de low talker zeggen: ‘sorry, ik versta je niet, want je praat heel zacht.’ Lastig, want dat is toch een beetje als zeggen dat je iemand niet verstaat, doordat je bent afgeleid door die dunne lipjes.

Daarom doe ik liever een oproep aan alle mensen die dit lezen en denken: goh, ik moet mezelf ook heel vaak herhalen. Tegen die mensen wil ik zeggen: de kans is groot dat je een low talker bent. Doe er iets aan, alle hoop is nog niet verloren. Verhef je stem, laat je horen!!!

Voor NSMBL schreef Anouk Kemper (31) eerder de wekelijkse column ‘Trends voor Dummies’. Samen met twee LINDAnieuws-collega’s schreef ze het boek ‘ZEIK NIET ZO – het echte leven van de millennial’. Je kunt het hier bestellen.

Reageer op artikel:
De Hokjesvrouw: de low talker
Sluiten