De Hokjesvrouw: de slappe handjes-gever

Love & Life

De Hokjesvrouw: de slappe handjes-gever

Mensen zijn er in allerlei soorten en maten. Leuk, stom, grappig, slecht verstaanbaar, ronduit geschift. Zijn ze dan allemaal uniek? Nee hoor, ze zijn best in een hokje te proppen. Dat doet Anouk Kemper dan ook graag. Stukje orde in de dagelijkse chaos des levens, fijn. Deze week: de slappe handjes-gever.

Typisch

De slappe handjes-gever blinkt niet uit in het maken van een eerste indruk.

Natuurlijke habitat

Met een bakje paprikachips voor de televisie. Sporten kan morgen wel weer, of zo. Het is trouwens wel vervelend dat de buren hun muziek weer zo hard hebben staan. Maar ja, je gaat ook niet vragen of het wat zachter mag.

Pro’s

Je hand is niet gekneusd.

Con’s

Het gevoel dat je zojuist een inwendig orgaan danwel warm weekdier hebt vastgehouden is niet zo aangenaam. Hier druk ik mij nog zacht uit.

Gegarandeerde quote

(Nadat iemand z’n hand ter kennismaking heeft uitgestoken:) “We hebben elkaar al een keer ontmoet.”

Mijn ervaring/aanvaring

Tot mijn grote schrik kreeg ik gisteren weer eens een slappe hand uit onverwachte hoek. Ik was er totaal niet op voorbereid. De man die mij zijn hand toestak was namelijk groot en sterk. Even voor onze ontmoeting had ik hem met zware lichtapparatuur zien sjouwen, ik had niet het idee dat hij daar moeite mee had.

Maar toen stelde hij zich voor en ging er een rilling door mijn ruggenmerg. Had ik een naakte rat in mijn hand? Had deze jongen geen botten? Mijn wereld stond even stil. Zijn naam hoorde ik het. Ik voelde slechts zijn slappe klefheid in mijn handpalm en hoopte dat ik niet te hard kneep. Zo snel als het gekomen was, was het voorbij.

Vervolgens sloeg ik de slappe handjes-gever gade. Hij draaide grote statieven in elkaar, zette grote lichtschermen uit, tilde zware lampen naar de juiste plek. Bij dit alles gebruikte hij uiteraard zijn handen. Let wel: zijn grote, sterke handen. 
Hoe kon deze man zo’n slap tergend handje geven?

Hier heb ik een theorie over ontwikkeld. Ik denk dat hij vaak te horen kreeg dat hij mensen pijn deed met zijn stevige knuisten. Aangezien deze man geen botterik is, besloot hij hier iets aan te doen. Het resultaat: hij legt nu gewoon zijn hand in de hand van de ander. Een beetje zoals slechte zoeners hun tong gewoon bij je in de mond leggen, als ware het dood weefsel.
Beter één slap handje in de hand dan tien gekneusde botjes in de lucht. (Nee, wacht..??)

Hoe nu verder?

Het is moeilijk je te wapenen tegen de slappe handjes-gever, daar je nooit weet wanneer de ellende toeslaat. Het belangrijkste is dat je dit onthoudt: zo snel als het komt, zo snel is het weer voorbij.

Voor NSMBL schreef Anouk Kemper (30) eerder de wekelijkse column ‘Trends voor Dummies’. Als freelance redacteur werkt ze ook voor Het Parool, LINDA. en Radio 1. Volg haar via Instagram, of bezoek haar slecht onderhouden website.