Anne Tonen Persoonlijke verhalen vandaag, 08:10

Leestijd: 5 minuten

Douwe (30) bouwt hostel op Sri Lanka: ‘Ik heb me ook ontelbare keren afgevraagd: wat doe ik hier?’

Douwe Anema (30) liet Nederland achter om samen met zijn beste vriendin Marouschka een hostel te bouwen in Sri Lanka. Inmiddels staat hun Lucky U Hostel in Ahangama er, wonen ze een deel van het jaar aan de andere kant van de wereld en begint hun tweede seizoen.

Makkelijk was het niet. De bouw liep maanden uit, het eerste seizoen eindigde eerder door het conflict in het Midden-Oosten en ondertussen kreeg Douwe privé een enorme klap te verwerken. “Ik heb me ontelbare keren afgevraagd: waarom ben ik hier in godsnaam aan begonnen?”

NSMBL sprak met Douwe over emigreren, een hostel bouwen in het buitenland en waarom wonen in Sri Lanka niet alleen maar een droom is.

Van reclamebureau naar Sri Lanka

Na zijn studie commerciële economie ging Douwe aan de slag bij een reclamebureau. “Dat leek me altijd superleuk. Echt de creatieve kant op. Maar toen zat ik daar op kantoor en dacht ik eigenlijk al heel snel: oh shit, dit wil ik eigenlijk helemaal niet.”

Hij bleef een jaar, spaarde geld en verhuisde naar Los Angeles om sociale psychologie te studeren. Door corona moest hij na drie maanden alweer terug naar Nederland. Later maakte hij een grote reis door Zuid-Amerika. Daar ontdekte hij opnieuw hoeveel voor hem draait om reizen én hostels. “Al die vriendschappen die ontstonden altijd in de hostels.”

Toen hij met Marouschka, zijn beste vriendin en compagnon, urenlang praatte over de leukste hostels waar ze waren geweest, ontstond het idee om er zelf een te beginnen. “De conclusie was uiteindelijk: hoe vet zou het zijn om dat zelf te kunnen doen?”

Van grap naar serieus plan

Tijdens een reis door Azië kwam Douwe in Sri Lanka terecht. Marouschka was daar op dat moment ook. “We werden wel redelijk verliefd op die plekken en hebben tegen elkaar gezegd: hoe tof zou het zijn om het hier te doen.”

Aanvankelijk was het vooral een grap. “Ik denk dat het echt gewoon een beetje een grap geweest is die steeds serieuzere vormen kreeg.” Ze dachten dat ze vanzelf tegen een muur zouden oplopen waardoor het niet zou lukken. “Maar die muur kwam er niet. We kwamen gewoon telkens een stap verder.” En dus werd de droom werkelijkheid.

Vier maanden werden negen maanden

Eind februari 2025 tekenden ze en op 1 juni begon de bouw. De aannemer dacht het hostel in vier maanden te kunnen bouwen. “Wij dachten: elk bouwproject loopt uit. Dus laten wij van vier maanden zes of zeven maanden maken.”

Ook dat bleek te optimistisch. Uiteindelijk duurde de bouw ongeveer negen maanden. Een timmerman zei bijvoorbeeld dat hij alle deuren en kozijnen binnen een maand kon maken. “Uiteindelijk bleek hij het allemaal alleen te doen. Hij had ook wat andere klussen. Volgens mij heeft het uiteindelijk zeven maanden geduurd.”

Het verschil in werkcultuur was soms lastig. “Ik weet niet of ik daar als Nederlander ooit aan ga wennen. Dat een afspraak over tijd of wanneer iets af is veel vloeibaarder is dan hoe wij dat gewend zijn.” Voor Douwe was het bovendien de eerste keer dat hij zo’n groot bouwproject leidde. “Ik ben altijd gewend geweest om onderdeel te zijn van een team. En nu kijkt opeens iedereen naar jou voor de oplossingen.”

‘We werkten soms honderd uur per week’

Het romantische beeld van emigreren naar Sri Lanka bleek niet helemaal te kloppen. “Mensen in Nederland denken vaak: oh vet, jullie zitten daar in het surfgebied en liggen de hele dag een beetje in het water te chillen. Maar dat is niet zo geweest.”

Tijdens de bouw werkten Douwe en Marouschka soms honderd uur per week. Ook toen het hostel eenmaal open was, bleef het hard werken. “Als je zelf een paar weken of maanden op reis bent, maakt het niet zo heel veel uit of het dinsdag of zaterdag is. Als er een leuk plan is om uit te gaan, dan ga je dat doen. Voor mij is het gewoon een doordeweekse dag.”

Toch kwamen de mooie momenten vanzelf. “Het allermooiste moment is dat er op een gegeven moment een groep was die elkaar vond.” Gasten werden vrienden en sommigen waren zelfs van plan samen een Lucky U hostel-tattoo te laten zetten.

Ook emigreren kent een keerzijde

Het afgelopen jaar werd extra zwaar doordat Douwe zijn beste vriend plotseling verloor. “Daar ben ik bij geweest. Dat is natuurlijk allemaal supertraumatisch geweest.”

Daardoor werd het achterlaten van vrienden en familie in Nederland moeilijker. “Het feit dat je de mensen die er letterlijk voor zorgen dat ik überhaupt mijn bed nog uitkwam, opeens achter moet laten, blijft gewoon heel dubbel.”

Het hostel was tegelijkertijd een enorme afleiding. “Op een gegeven moment waren wij wekenlang honderd uur per week aan het werk. Dat is een hele fijne afleiding. Maar op een gegeven moment kan het ook heel veel worden. En dan voelt het af en toe weer heel duidelijk hoe ver weg je bent van iedereen.”

Hij merkte dat hij zijn onbevangenheid deels was kwijtgeraakt. “Je omringt je in zo’n traumatische periode vooral met de mensen die heel veilig voor je voelen. En dan sta je opeens in een nieuwe situatie in het buitenland waar je praktisch niemand kent.”

Ontelbare keren vroeg Douwe zich af wat hij daar eigenlijk deed. Toch waren er altijd momenten waarop het weer goed voelde. “Aan het eind van de dag zaten we letterlijk op het dak, over het rijstveld heen te kijken vanaf het hostel met een biertje. En dan was het ook wel weer goed gekomen.”

‘Het is één van mijn twee thuizen geworden’

Inmiddels voelt Sri Lanka als thuis. “Het is gewoon één van de twee thuizen geworden.” Douwe brengt ongeveer acht maanden per jaar in Sri Lanka door en vier maanden in Nederland. Hoewel het avontuur pittig is, zou hij het zo weer opnieuw doen. “Als ik naar de periode daarvoor kijk, was ik volledig overtuigd van: dit wil ik, dit is mijn avontuur.”

Zijn belangrijkste advies aan mensen die ook naar het buitenland willen vertrekken? “Zorg dat je heel goed informatie inwint bij mensen die het al gedaan hebben. En praat veel met lokale ondernemers daar.”

Want, zegt Douwe: “Je weet niet wat je niet weet.” Voor de toekomst hebben hij en Marouschka één duidelijk doel: “Het allerleukste, vetste, coolste, mooiste, gezelligste, sociaalste hostel van de wereld worden.”

Meer persoonlijke verhalen

Iedereen heeft een eigen verhaal en wij helpen maar al te graag om dat te vertellen. Lees ook deze bijzondere verhalen:

1. Anouk (24) verloor been nadat een vrachtwagen haar aanreed
2. Melisa (26) is vrachtwagenchauffeur: ‘Ik ga niet zonder lipliner en lipgloss de weg op’
3. Ruby (24) vroeg haar vriend ten huwelijk op Bali: ‘Ik wist dit al op jonge leeftijd’
4. Cheryl (34) kreeg pas laat autisme-diagnose: ‘Ik brandde steeds op’
5. Joep Schillemans (21) gaat voor bizar snelle Ironman-tijd en deelt sportieve reis met +100K volgers

💌 Wil je zelf een verhaal insturen of even bellen met de redactie? Neem dan contact op via [email protected]. Groot of klein: alles mag.

Geschreven door Anne Tonen

Anne Tonen (38) studeerde aan de School voor Journalistiek en schrijft het liefst verhalen die raken en schuren. Ze zoekt de onderwerpen op waar anderen zich liever niet aan branden: verhalen over relaties, identiteit en taboes. Nieuwsgierig naar het leven buiten de gebaande paden en niet bang om door te vragen.