Anne Tonen Persoonlijke verhalen vandaag, 15:00

Leestijd: 6 minuten

Kiek (25) over haar keuze voor sterilisatie: ‘Ik heb liever spijt dat ik ze niet heb dan dat ik ze wel heb’

Kiek van Slageren (25) wist op haar dertiende al dat ze geen kinderen wilde. Jarenlang kreeg ze te horen dat ze daar nog wel op terug zou komen, maar zelf twijfelde ze geen moment. Op haar eenentwintigste liet ze zich steriliseren. “Ik was zó opgelucht en ook heel trots. Ik heb dit voor elkaar gekregen.”

‘Op mijn dertiende viel er een kwartje’

Als kind had Kiek veel ambities. Ze wilde zich ontwikkelen, carrière maken en vooral haar eigen leven leiden. Toch dacht ze dat daar op een gegeven moment een einde aan zou komen. “Ik had altijd een soort overtuiging dat dat op den duur zou stoppen.”

Tot ze op haar dertiende iemand hoorde zeggen dat hij later geen kinderen wilde. “Voor mij viel toen een soort kwartje: oh ja, dit is ook een keuze. Dat voelde bijna als een openbaring.” Ineens realiseerde ze zich dat ze niet hoefde te voldoen aan het traditionele beeld van volwassen worden. “Ik dacht: ik mag heus wel afwijken van wat de maatschappij schetst wat ik moet gaan doen. En op dat moment voelde ik: oh ja, dit ben ik.”

‘Iedereen zei: wacht maar, dat verandert wel’

Dat ze pas dertien was, maakte voor Kiek zelf weinig verschil. Voor haar omgeving wel. “Mensen zeiden altijd: wacht maar, die kinderwens komt nog wel. Of ze vertelden verhalen over vrouwen die ook altijd zeiden dat ze geen kinderen wilden en uiteindelijk toch moeder werden.” Daar kon Kiek zich makkelijk van afsluiten. “Dan zei ik: prima, ik spreek je over tien jaar wel. Maar ik zal je exact hetzelfde vertellen. Ik was daar echt rotsvast van overtuigd.”

Toch had ook Kiek vroeger het idee dat kinderen krijgen bij volwassen worden hoorde. “Ik vind het heel stom om dat toe te geven, want met de kennis van nu denk ik: waarom zou ik dat in hemelsnaam denken? Maar er wordt in Nederland veel over gesproken alsof kinderen krijgen voor iedereen vanzelfsprekend is.”

Op haar eenentwintigste liet ze zich steriliseren

Toen Kiek ongeveer zestien was, hoorde ze tijdens een video-opdracht een vrouw vertellen dat ze zich wilde laten steriliseren omdat ze al twee kinderen had en geen derde wilde. “Die vrouw werd echt pontificaal uitgelachen door haar collega’s. Ze zeiden: ‘Je bent toch geen kat?’”

Kiek zag hoe de vrouw kleiner werd door de reacties. Zelf vond ze haar keuze juist bewonderenswaardig. “Ik dacht: waarom is dit zo raar? Ik vond het eigenlijk heel knap dat ze zo bewust had nagedacht over haar keuze.”

Het plantte een zaadje. “Ik dacht: ja, ik wil helemaal geen kinderen. Maar dan kan ik me natuurlijk ook laten steriliseren.” Vanaf dat moment verdiepte ze zich in de mogelijkheden. Ze las ervaringsverhalen van vrouwen uit binnen- en buitenland en verzamelde informatie over de medische stappen.

Toen ze negentien was, stapte ze naar de huisarts. Omdat ze wist dat vrouwen regelmatig worden afgeremd, hield ze haar vraag bewust algemeen. “Ik zei dat ik doorverwezen wilde worden naar de gynaecoloog om het over anticonceptiemogelijkheden te hebben.”

Eenmaal bij de gynaecoloog aangekomen, kwam ze goed voorbereid binnen. “Ik wilde eigenlijk net zoveel kennis hebben als de arts tegenover me over deze specifieke ingreep.”

‘Als u mij afwijst, wil ik uw handtekening’

Kiek had zelfs vooraf uitgezocht bij welke arts ze wilde zijn. “Ik wilde graag een jonge, mannelijke arts. Ik dacht: voor een man staat het krijgen van kinderen misschien wat verder van hem af en misschien kijkt hij er minder conservatief naar.”

Toen de arts begon over anticonceptiemogelijkheden, onderbrak Kiek hem. “Ik zei: ik wil u graag onderbreken en met de deur in huis vallen. Ik kom inderdaad voor een anticonceptiemogelijkheid, maar ik kom voor definitieve anticonceptie middels sterilisatie.”

De arts besloot uiteindelijk mee te werken, maar er volgden nog meerdere gesprekken, een psychologische evaluatie en overleg met een groter artsenteam. “Ze wilden ook dat ik nog een half jaar de tijd nam om erover na te denken.” Het hele traject duurde uiteindelijk ongeveer twee jaar.

‘Ik was zó opgelucht en trots’

Toen de sterilisatie eenmaal achter de rug was, voelde Kiek vooral opluchting. “Ik was echt heel blij. Ik was zo opgelucht en ook heel trots. Ik dacht: ik heb dit voor elkaar gekregen.” Ze wilde vooral zekerheid. “Ik vond het gewoon heel logisch dat als je weet dat je er geen gebruik van gaat maken, dat je het dan ook zo goed mogelijk uitsluit.”

Het idee om ondanks anticonceptie toch zwanger te kunnen worden, vond ze beangstigend. “Ik wil niet in een situatie belanden waarin ik bijvoorbeeld een abortus zou moeten doen terwijl ik al wist dat ik geen kinderen wil. Dat lijkt me alleen maar extra traumatisch.”

‘Ik heb liever spijt dat ik geen kinderen heb’

De vraag of ze later spijt krijgt, krijgt Kiek regelmatig. Zelf is ze daar niet bang voor. “Ik vergelijk het altijd met een vriendin van mij. Zij roept al sinds ze superjong is: ik word later moeder. Ze voelt dat gewoon echt in haar wortels.”

Voor Kiek voelt het precies hetzelfde, maar dan andersom. “Ik heb datzelfde gevoel alleen andersom. Ik kan me niet voorstellen dat iemand naar haar toestapt als ze straks drie kinderen heeft en zegt: wat nou als je spijt krijgt van je drie kinderen?” Daarom geldt voor haar hetzelfde principe: “Ik heb liever spijt dat ik geen kinderen heb dan dat ik ze wel heb.”

‘Ik plak het absoluut niet op mijn voorhoofd’

Ook tijdens het daten maakte Kiek haar keuze duidelijk. Toen ze opnieuw contact kreeg met haar huidige partner Yorik, vertelde ze hem dat kinderen krijgen voor haar geen optie was. “Ik zei: ongeacht hoe jij erin staat en of jij later wel of geen vader wilt worden, dit is mijn realiteit.”

Toch dacht Kiek vooraf wel dat haar datingpool hierdoor kleiner zou worden. “Ik dacht wel: wat nou als ik geen partner tegenkom die ook zo in het leven staat?” Inmiddels is ze samen met Jorik en kijkt ze uit naar een toekomst waarin ze haar vrijheid kan behouden. Ze gaat opnieuw studeren en droomt samen met haar partner over lange reizen.

Toch vertelt ze niet aan iedereen dat ze gesteriliseerd is. “Ik plak het absoluut niet op mijn voorhoofd. Ik denk wel dat er nog steeds gek naar gekeken wordt.” Dat merkte ze onlangs nog op een bedrijfsfeest. Toen iemand hoorde dat Kiek geen kinderen heeft en ook niet zal krijgen, werd de vrouw ongemakkelijk en liep ze uiteindelijk weg.

Volgens Kiek wijkt haar keuze nog altijd sterk af van wat veel mensen als vanzelfsprekend zien. “Iedereen wil toch moeder worden? Iedereen wil toch een gezin? En vervolgens ga ik ook nog aankondigen dat ik er medisch iets aan heb laten doen.”

Haar advies aan vrouwen die dezelfde keuze overwegen is duidelijk: “Goed vooronderzoek is enorm belangrijk. Zorg dat je bij fijne artsen zit die je serieus nemen.” Zelf weet ze één ding zeker: “Als ik erop terugkijk, heb ik het op een heel mooi moment gedaan. Voor mij had ik het niet later moeten doen.”

Meer persoonlijke verhalen

Iedereen heeft een eigen verhaal en wij helpen maar al te graag om dat te vertellen. Lees ook deze bijzondere verhalen:

1. Anouk (24) verloor been nadat een vrachtwagen haar aanreed
2. Melisa (26) is vrachtwagenchauffeur: ‘Ik ga niet zonder lipliner en lipgloss de weg op’
3. Ruby (24) vroeg haar vriend ten huwelijk op Bali: ‘Ik wist dit al op jonge leeftijd’
4. Cheryl (34) kreeg pas laat autisme-diagnose: ‘Ik brandde steeds op’
5. Joep Schillemans (21) gaat voor bizar snelle Ironman-tijd en deelt sportieve reis met +100K volgers

💌 Wil je zelf een verhaal insturen of even bellen met de redactie? Neem dan contact op via [email protected]. Groot of klein: alles mag.

Geschreven door Anne Tonen

Anne Tonen (38) studeerde aan de School voor Journalistiek en schrijft het liefst verhalen die raken en schuren. Ze zoekt de onderwerpen op waar anderen zich liever niet aan branden: verhalen over relaties, identiteit en taboes. Nieuwsgierig naar het leven buiten de gebaande paden en niet bang om door te vragen.