Laura’s Diary: Tranen met tuiten bij La La Land

Entertainment

Laura’s Diary: Tranen met tuiten bij La La Land

Tja. Daar lig je dan, met je kater op nieuwjaarsdag. Om me niet helemáál een waardeloos zwijn te voelen, besloot ik om mezelf uit bed te hijsen en in de (overigens prachtige) Filmhallen naar La La Land te gaan.

Aangezien ik Emma Stone de ideale vrouw vind, en Ryan Gosling de ideale man, was ik al sinds de allereerste trailer enthousiast. Hun klik was voor mij al bewezen in Crazy Stupid Love.

‘Het is wel echt een musical, hè?’ klonk een enkele waarschuwing in mijn omgeving. Ik ben doorgaans te cynisch voor musicals.

la-la-land-ryan-gosling-emma-stone-1

However, de trailer was zo veelbelovend, en ik vertrouw regisseur Damien Chazelle (Whiplash) zó volledig, dat ik met enorm veel zin in mijn bioscoopstoel zakte. Uit mijn tas toverde stiekem een zak zompige oliebollen van de avond ervoor. De openingsscène zette in met een enorm kleurrijk nummer en ik dacht even: ‘Oké, het is wel echt een musical, hè?’

Die mini-angst werd snel weggenomen toen de film op stoom kwam: Emma Stone en Ryan Gosling acteren de sterren van de hemel, de kleuren spatten van het scherm, de muziek is ijzersterk en het verhaal is vertederend en relatable. Elke vijf minuten fluisterde ik tegen mijn vriend: ‘Ik weet dat ik het net ook al zei, maar dit is écht fantastisch.’

Even een kleine samenvatting: La La Land gaat over twee ambitieuze artiesten die door proberen te breken in Los Angeles. Emma Stone speelt Mia, een actrice die auditie na auditie wordt afgewezen. Ryan Gosling speelt Sebastian, een aan lager wal geraakte jazzpianist die ervan droomt om zijn eigen jazzcafé te openen. De twee ontmoeten elkaar en een prachtige romance volgt. Maar wat is uiteindelijk belangrijker: de liefde of de droom?

Tijdens het laatste half uur merk ik dat ik extra hard in de hand van mijn liefste knijp, terwijl ik probeer om niet al te opzichtig te huilen. Nadat ik subtiel wat tranen wegveeg met mijn mouw, kijk ik even zijn kant op. Ook hij heeft natte oogjes.

Doe jezelf een gunst en ga naar deze film. Het is precies wat deze donkere dagen nodig hebben. De wereld voelt nu zo naar, maar in La La Land is alles kleurrijk, warm en the right kind of bittersweet.