Yana Roelen Persoonlijke verhalen vandaag, 10:45

Leestijd: 5 minuten

Monique verloor haar moeder op 30-jarige leeftijd aan kanker: ‘Ik dacht altijd ‘als zij gaat, ga ik ook”

edereen krijgt er ooit mee te maken: het verliezen van iemand van wie je houdt. Maar wat als dat moment veel eerder komt dan je ooit had verwacht?

Monique was begin dertig toen ze haar moeder verloor. Een leeftijd waarop je nog zó in het leven staat, plannen maakt en eigenlijk nog helemaal niet bezig wilt zijn met afscheid nemen. Aan NSMBL vertelt ze hoe die periode eruitzag. Van het eerste moment dat er iets niet klopte, tot het leven daarna. Zonder haar moeder.

‘Je denkt: dit gebeurt toch niet bij ons?’

Het begint allemaal in een zomerse zomer. Monique komt net terug van een reis naar Vietnam als haar moeder klachten krijgt. “Ze viel af zonder dat ze daar moeite voor deed en had moeite met slikken.” Haar moeder wil in eerste instantie alleen naar het ziekenhuis, maar Monique besluit toch mee te gaan, iets waar ze achteraf heel dankbaar voor is.

Tijdens het onderzoek gaat het ineens snel. “Er werd ineens een extra arts bijgehaald en na afloop zeiden ze al dat ze konden zien dat het kwaadaardig was.” Wat volgt is een gevoel dat moeilijk te omschrijven is. “Je loopt naar buiten en denkt: dit gebeurt toch niet bij ons?”

Euthanasieverklaring, gewoon voor de zekerheid

Eenmaal thuis schakelt haar moeder opvallend snel. Waar Monique zelf nog in een soort roes zit, denkt haar moeder al een paar stappen vooruit. “Ze wilde meteen een euthanasieverklaring regelen,” vertelt ze. “Gewoon voor de zekerheid.” Voor Monique voelt dat onwerkelijk. “Je hebt net gehoord dat het niet goed is, en dan ga je ineens al dit soort dingen regelen.” Toch typeert het haar moeder: nuchter, praktisch en iemand die de regie wilde houden, ook over het einde.

Diezelfde dag verandert alles. Niet alleen omdat er een diagnose hangt, maar ook omdat het besef langzaam in daalt dat niets meer vanzelfsprekend is. “We moesten het daarna ook aan mijn vader en zus gaan vertellen,” zegt ze. “Dat zijn van die momenten die je nooit meer vergeet.”

Afscheid in een hospice dat als thuis voelde

In de laatste fase verhuist haar moeder naar een hospice. En juist die plek verrast Monique. “Ik vond het echt een hele fijne plek,” vertelt ze. “Veel fijner dan ik van tevoren had gedacht.” Waar ziekenhuizen vaak klinisch en afstandelijk voelen, was het hospice juist warm en persoonlijk. “Je kon daar gewoon een wijntje bestellen,” zegt ze. “We zaten soms samen buiten een sigaretje te roken om even te ontsnappen aan de werkelijkheid. Dat soort kleine dingen maakte het afscheid zo bijzonder.” Het gaf ruimte om niet alleen bezig te zijn met afscheid, maar ook nog even samen te zijn. “Je weet: dit is de tijd die je nog hebt. En dat maakt het ergens ook heel waardevol.”

Het moment dat het einde nadert, komt onverwacht. “We werden gebeld dat we moesten komen. Daarna raakte ze in coma.” Afscheid nemen gebeurt dan zonder woorden. “Je hebt geen echt contact meer. Dat is heel raar.”

Meditatie als manier van rouw

Meditatie hielp haar om haar emoties toe te laten. “Je verdriet komt er meteen uit. Dat was voor mij heel fijn.” In plaats van het weg te stoppen, kreeg ze juist ruimte om het te voelen. Hoewel ze geen psycholoog sprak, vond ze hierin wel een vorm van verwerking. “Maar ik denk wel: als het je zelf niet lukt, moet je daar hulp bij zoeken.”

Verder gaan, terwijl je dat niet wilt

Na het overlijden verandert er veel, maar misschien nog wel het meest in hoe Monique naar het leven kijkt. “Ik dacht vroeger altijd: als mijn moeder doodgaat, hoef ik ook niet meer,” zegt ze eerlijk. “Maar dat is niet zo. Het leven gaat gewoon door.”

Ze pakt haar leven relatief snel weer op, al blijft het gemis. “Dat is er nog steeds. Vooral dat ze mijn leven nu niet ziet en mijn gezin niet ken, dat vind ik het moeilijkst.”

De rol van vriendschap

Wat haar door die periode heen hielp, waren haar vriendinnen. “Zij waren er altijd,” vertelt ze. “Ik woonde in Utrecht, en ik kon altijd bij hen terecht.” Direct na het slechte nieuws zoekt ze hen ook op. “Ik weet nog dat ik in de trein zat en een vriendin belde. Daar ben ik toen meteen naartoe gegaan.” Het is die vanzelfsprekendheid, er kunnen zijn zonder uitleg, die voor haar het verschil maakt.

Waar familie ieder op hun eigen manier met het verlies omgaat, vormen haar vriendinnen een constante factor. “Ze waren er gewoon. Dat is het belangrijkste.”

Angst en loslaten

In de jaren na het overlijden merkt ze dat het verlies ook invloed heeft op haar eigen gevoel van veiligheid. “Ik was best wel een hypochonder en dat werd toen erger.” Als ze iets in haar lichaam voelt, slaat de angst meteen toe. “Dan dacht ik: het zal toch niks ergs zijn?” Die gedachte zit diep, maar ebt gelukkig langzaam weer weg. “Ik ben daar uiteindelijk wel weer vanaf gekomen.”

Ook het gevoel dat haar moeder nog dichtbij is, verandert met de tijd. In de eerste jaren na haar overlijden ervaart Monique dat heel sterk. “Ik had echt het gevoel dat ze bij me was,” vertelt ze. Dat uit zich ook fysiek. “Ik werd jarenlang wakker rond het tijdstip dat ze overleed,” zegt ze. “Gewoon midden in de nacht, zonder reden.”Totdat dat ineens stopt. “Afgelopen jaar gebeurde dat niet meer. Toen dacht ik: oh ja, ik heb gewoon doorgeslapen.”

Leven is te kort om te blijven langen

Als ze terugkijkt, is er één les die boven alles uitsteekt. “Geniet van de mensen om je heen. Het kan zo voorbij zijn.” En misschien nog wel belangrijker: wees mild voor jezelf. “Je maakt fouten, dat hoort erbij. Maar je moet jezelf niet haten. Het leven is daar écht te kort voor.”

Wat blijft, zijn de kleine dingen. “Ze was er altijd. Lief, zorgzaam, echt iemand die alles voor anderen deed.” En soms zit het in iets onverwachts. Een liedje op de radio, bijvoorbeeld, dat haar meteen aan haar doet denken. “Dat was mijn ringtone in die periode. Als ik het nu hoor, voel ik weer allerlei emoties opkomen.” Verlies verdwijnt nooit helemaal. Maar, zoals Monique zelf zegt: “je geeft het een plek. En je gaat verder. Niet omdat je dat wilt, maar omdat het kan.”

Meer persoonlijke verhalen

Iedereen heeft een eigen verhaal en wij helpen maar al te graag om dat te vertellen. Lees ook deze bijzondere verhalen:

1. Anouk (24) verloor been nadat een vrachtwagen haar aanreed
2. Melisa (26) is vrachtwagenchauffeur: ‘Ik ga niet zonder lipliner en lipgloss de weg op’
3. Ruby (24) vroeg haar vriend ten huwelijk op Bali: ‘Ik wist dit al op jonge leeftijd’
4. Cheryl (34) kreeg pas laat autisme-diagnose: ‘Ik brandde steeds op’
5. Joep Schillemans (21) gaat voor bizar snelle Ironman-tijd en deelt sportieve reis met +100K volgers

💌 Wil je zelf een verhaal insturen of even bellen met de redactie? Neem dan contact op via [email protected]. Groot of klein: alles mag.