Love & Life 2 feb 2016

Nu ik later groot ben: Cheap ass

Ik hou van goedkoop. Toen ik mijn eerste kleedgeld kreeg voelde ik me de koning te rijk. Vijfenzeventig gulden. Ik had al gauw in de gaten dat je daar geen Indian Rose broek van kon kopen. Überhaupt kon ik voor dat bedrag bij de hippemensenwinkel om de hoek amper een half spaghettihemdje met strass steentjes krijgen. Als de mate van populariteit op je middelbare school af hing van de hoeveelheid Replay in je kast, kon je het met 75 gulden wel vergeten.

M’n liefde voor de H&M ontstond meteen. Als puber regeer je de wereld, dus m’n vaders ‘goedkoop is duurkoop’ sloeg ik achteloos in de wind. Mijn favoriete bedrag is €19,95. Dat voelt spotgoedkoop en je hebt er altijd een leuk jurkje of blouseje voor. Ik kom er helemaal tot rust. Soms mag ik van mezelf €100 uitgeven en dan kan ik m’n halve kledingkast vernieuwen. Bikini’s, BH’s, sportkleding en panty’s: mijn referentiekader is cheap en ik lach in m’n vuistje als iemand zich heeft laten verleiden tot de Oroblu’s van deze wereld.

Mijn huisgenootje heeft haar kamer ingericht voor €15. Alles is van gratis-op-te-halen of heeft ze na het grofvuil van de straat geplukt. Ze maakt er een sport van zo weinig mogelijk uit te geven aan spullen. Schoenen koopt ze voor de helft-van-de-helft, voor gratis boeken fietst ze de hele stad door en haar halve garderobe komt van de ‘Prie-mark’. Haar ogen lichten op bij de woorden ‘voor niets’. Ik kan dit wel waarderen, behalve als ik haar niet kan bereiken omdat ze geen WiFi heeft. Ze is de laatst lopende 20+’er met prepaid.

Mijn zuunigheid is selectief. Er zijn dingen waar je niet op moet bezuinigen. Ik noem een mascara, lippenbalsem, iPhone en fetakaas. Goedkope feta is namelijk helemaal geen feta, maar witte kaas. En dat proef je. Toen ik nog nette zwarte jurkjes aan moest naar m’n werk had ik me voorgenomen dat kwaliteit maar eens boven kwantiteit moest gaan. Ik dwong mezelf door te lopen als ik die grote rode letters zag en deed heel hard alsof ik liever in De Bijenkorf kwam. Daar zit nu een ongebruikte cadeaubon van in m’n portemonnee. Want ik ga toch geen spijkerbroek kopen van honderd euro, als ik er voor veertig één heb bij de H&M?

Benieuwd naar wat beeldmateriaal bij mijn leven waarin Frankrijk het nieuwe Azië is en gerechten-zonder-pakjes onmiskenbare foodporn? Volg me dan op Instagram: @liannemarije.

Reageer op artikel:
Nu ik later groot ben: Cheap ass
Sluiten