Nu ik later groot ben: Girlboss

Als ik terugdenk aan de tijd waarin ik van mezelf per se twee masters moest doen, wil ik een halleluja-beweging maken met m’n handen. Thank the lord dat de drang om tomeloos ambitieus te zijn verleden tijd is. Ik was zo’n concurrentiestrijd aangegaan met mezelf dat ik elke verjaardag zag als kans om te netwerken. Het is dat ik niet zo goed wist wat ik met tweehonderdvijftig visitekaartjes aan moest, maar ik kan niet ontkennen dat ik in Paint al wat in elkaar had geknutseld.

Het leren kennen van jezelf gaat niet over één nacht ijs en daarom is het niet zo vreemd dat je lange tijd gevoelig bent voor succesverhalen van anderen. Maar mensenkinderen, wat is het uitvinden van wie jíj nou bent een zegen. Want wanneer je hebt ontdekt welke functie ervoor zorgt dat je niet met buikpijn naar je werk gaat, word je een stuk weerbaarder voor de verhalen van starters die met hun topbaan de stairway to heaven lijken te beklimmen.

Maar da’s de gruwel van elke millennial, hè? Tevredenheid. Gewoon, een baan die je niet erg vindt om te doen. Want als je er dan voor kiest om na meerdere studies, drie periodes in het buitenland en vernederende stages niet op de carrière ladder te klimmen, volg dan in elk geval je pássie.

Of doe gewoon beide niet. Als je geen passie hebt, bijvoorbeeld. Of als het chocola eten is, want ik geloof dat Tony Chocolonely het al vrij goed doet. Negeer die idiote stemmetjes die vinden dat je op vacatures moet reageren die je klaarstomen voor een leven van tachtig uur werken en met een Range Rover in Amsterdam-Zuid wonen. Terwijl jij dol bent op Groningen. Ga even in een koffietent werken als je niet weet wat je wilt en ga je daar te buiten aan gratis carrot cake – een arbeidsvoorwaarde die toch zeker niet onder doet voor een abonnement op het Financieel Dagblad. Of duik een keer zo’n crossfit box in, daar schijnen mensen als herboren uit te komen.

Laat je in elk geval niet zo opnaaien. En da’s lastig, als je er door het studentenleven van overtuigd bent geraakt dat ‘hoogopgeleid’ de norm is en je het normaal vindt als mensen dingen zeggen als ‘voor tien euro per uur kom ik m’n bed niet meer uit.’ Want hé, na al die jaren ronddwalen, moet je er nu toch wel een beetje achter zijn wat je wilt. Nou, soms is dat gewoon effe niet gelukt. En in plaats van je dan te laten opslokken door de prestatiedruk, kun je beter wat tijd investeren in het leren kennen van jezelf. Want ook met tien euro per uur hou jij het best een tijdje uit. Vooral met die gratis cappuccino’s en carrot cake.

Benieuwd naar wat beeldmateriaal bij mijn leven waarin Frankrijk het nieuwe Azië is en gerechten-zonder-pakjes onmiskenbare foodporn zijn? Volg me dan op Instagram: @liannemarije.

Reageer op artikel:
Nu ik later groot ben: Girlboss
Sluiten