Love & Life 18 jul 2016

Nu ik later groot ben: Helemaal zen

Ik werk op een plek waar de meisjes mooier zijn dan Doutzen en mijn Stan Smiths van vorig jaar nogal schril afsteken bij hun Superga’s. Vorige week ontdekte ik dat ik daar helemaal oké mee ben. Waar ik vroeger een dagtaak had aan het vergelijken van mezelf met anderen, komen die irritante gedachten nu nog amper in me op. Eindelijk zeg ik niet alleen dat je je moet focussen op jezelf, maar doé ik het ook. Ik ben helemaal zen. En dus ook: uit m’n quarterlife crisis.

En dat betekent het einde van deze column, lieve mensen. In dit kleine jaar ‘nu ik later groot ben’ stopte ik het met eten van snackgroente, want daar werd ik bloedchagrijnig van, en zei ik de baan op die me niet gelukkig maakte. Ook zat ik talloze avonden met chocoladekoekjes en rooisbosthee onder m’n roze fleecekleed op de bank. En waar ik eerst nog lag te hyperventileren van m’n eigen truttigheid, merk ik nu hoe leuk het leven is als je doet wat je zélf wilt. Ook als dat niet zo Instagram-waardig is.

Ik ontdekte dat je zelf besluit of je vatbaar bent voor de druk van buitenaf. Je zou wel gék zijn namelijk, als je je een slag in de rondte werkt met stages en commissies terwijl je helemaal geen baan van zestig uur in de week wilt. Of dat je pasta carbonara toch maar laat zitten omdat er alleen salades op je tijdlijn verschijnen. En elke dag compleet gestyled de deur uit? Man, weet je wel wat een klerewerk het is om donkerrode nagellak van je vingers te boenen.

Mijn vader zei altijd: ‘Het leven is zo moeilijk als je het zelf maakt’. En waar ik dan vroeger met m’n ogen rolde of de bijdehante opmerking maakte dat er heel veel leed in de wereld is waar mensen niet zelf voor kiezen, begrijp ik nu wat ie bedoelde. Want kleine dingen als je minder vergelijken met anderen en niet zo streng zijn voor jezelf, dragen dáádwerkelijk al bij aan een leuker leven. En voor je ‘t weet vind je jezelf best een prima kind.

Natuurlijk ben ik niet ineens veranderd in een kamillethee drinkende yogalerares en wist de nieuwe interface van DUO me gisteren nog compleet uit het veld te slaan toen m’n studieschuld met koeienletters op m’n scherm verscheen, maar er is een begin. Van een volwassen leven, waarin ik me bezighouden met de buitenkant maar ongezellig vind en sojamelk eigenlijk onzin. Een leven dat óók leuk is zonder vriendje, waar witte wijn in de tuin net zo lekker smaakt als op een festival en hardlopen ook prima één keer per week kan. Ik blijk een gezegend mens.

Struikel jij ook over je eigen voeten, vind je mannen die alleen maar tonijn en kip eten seksloos én wil je me blijven volgen? Voeg me dan toe op Instagram: @liannemarije.

Begeef je je ook in een quarter life crisis? Vergeet dan ook zeker niet de rest van Lianne Marije’s columns te lezen!

Reageer op artikel:
Nu ik later groot ben: Helemaal zen
Sluiten