Nu ik later groot ben: Snel verveeld

Ik ben snel op dingen uitgekeken. In mijn kinderjaren dachten ze die koe bij de horens te vatten door er het labeltje ADHD op te plakken. Daar schijn je overheen te kunnen groeien, dus ik had de hoop dat ouder worden the trick zou doen. Net zoals ik dan geen pukkels meer zou hebben, een goed gefundeerde kledingsmaak, nooit meer ruzie met vriendinnen en een voorliefde voor culinaire hoogstandjes boven melkchocola. Nou, ik kom dagelijks van een koude kermis thuis.

Mijn forever-28 vriendinnetje is er zo eentje die mij de grote dingen des levens altijd even haarfijn uitlegt. Zij had mijn snelle boredom daarom binnen twee weken uitgeplozen. Het moest mij ook niet veel langer duren. ‘Als jij een nieuwe bank wil, heb jij ‘em in je hoofd al gekocht, op drie plekken in je kamer gezet en er 6 verschillende kussens op gehad, zodat je op het moment van daadwerkelijke aanschaf er binnen twee weken klaar mee bent.’ En daar gaat het dus mis. Ik ben bij de start van een nieuw project, aankoop van een paar schoenen of integratie van een nieuwe healthy levensstijl zó enthousiast dat ’t daarna alleen maar bergafwaarts kan gaan.

Ik kijk 25 afleveringen Nashville in twee dagen, eet zes keer pompoensoep in anderhalve week, draag tijdenlang dezelfde trashed spijkerbroek en weet een grote zak ongebrande noten in drie kwartier te finishen. Om vervolgens geen country meer te kunnen horen, flespompoen te kunnen snijden en gemengde noten te kunnen zien. Die overigens sowieso niet te eten zijn, want ik hou van knapperig en bij ongebrand zit er kraak noch smaak aan. De woorden ‘dat ben ik hélemaal zat’ zijn mij niet vreemd en het aantal keer dat m’n huisgenootje een broek op haar kamer vindt waar ik op uitgekeken ben, loopt de spuigaten uit.

Ik las laatst over het verschijnsel ‘bore-out’. De symptomen hiervan lijken op die van een burn-out, je bent uitgeput en lusteloos, maar de oorzaak is totaal anders. Namelijk: verveling. Ik kan mij hier wel wat bij voorstellen. Behalve dat ik vaak rusteloos zit te tikken met m’n voeten bij een saaie klus, probeer ik ook altijd een langzame gesprekspartner op tempo te jagen met wat ongeduldige knikjes en geïrriteerde ja’s. Iemand hoeft de zin ‘wat vind jij ’t belangrijkste aan je w…’ niet af te maken, want halverwege gil ik al ‘afwisseling’. Doe mij maar weinig van hetzelfde. En een lange pauze, waarin ik die spanningsboog een beetje probeer op te rekken.

Benieuwd naar wat beeldmateriaal bij mijn leven waarin Frankrijk het nieuwe Azië is en gerechten-zonder-pakjes onmiskenbare foodporn? Volg me dan op Instagram: @liannemarije.

Reageer op artikel:
Nu ik later groot ben: Snel verveeld
Sluiten