Yana Roelen Persoonlijke verhalen vandaag, 10:00

Leestijd: 7 minuten

Dinja (18) werkt in de ouderenzorg: ‘Als iemand het zelf niet meer kan, dan veeg ik met liefde die bil’

Werken in de ouderenzorg wordt vaak onderschat. Veel mensen denken aan wassen, aankleden en een praatje. Maar wat er écht achter die baan zit? Dat zien maar weinig mensen.

Dinja Selsig (18) werkt in de ouderenzorg en volgt een BBL-opleiding tot Verzorgende IG. Ze zorgt dagelijks voor ouderen met dementie én lichamelijke aandoeningen. Aan NSMBL vertelt ze hoe ze haar werk vindt, van heftige momenten tot onverwachte mooie herinneringen.

Van kapper naar verzorgende

Dinja begon niet meteen in de zorg. Eerst volgde ze een kappersopleiding, maar dat bleek niets voor haar. “Ik merkte al snel dat het niet bij me paste. Toen besloot ik mijn hart te volgen en de zorg in te gaan.”

Haar eerste indruk? Die maakte meteen impact. “Mijn eerste gedachte was echt: ‘wow’. Je werkt met kwetsbare mensen, en vooral bij dementie zie je hoe het brein iemand compleet kan veranderen.” Wat haar misschien nog wel het meest raakte, waren de kleine momenten. “Dat iemand van 98 jaar oud gewoon nog behoefte heeft aan een knuffel of aandacht. Dat blijft bijzonder.”

Wennen, ongemakkelijk en soms heftig

De eerste periode was allesbehalve makkelijk. “Je werkt met het menselijk lichaam en met kwetsbare mensen, dat is echt even wennen,” vertelt ze. Sommige situaties vond ze zelfs spannend.
“Bijvoorbeeld mannelijke bewoners wassen. Je weet niet altijd hoe iemand reageert, en dat kan ongemakkelijk zijn.”

Ook agressie was nieuw voor haar. “Soms krijg je een klap en vijf minuten later ben je weer hun favoriete zuster. Dat is in het begin best verwarrend.” En ja, ook het ‘minder leuke’ werk hoort erbij. “Alles wat uit het lichaam komt, daar moet je mee omgaan. In het begin vond ik dat echt een stap. Maar uiteindelijk wen je eraan en wordt het gewoon onderdeel van je werk.”

Hoe is werken in de ouderenzorg echt?

Wie denkt dat werken in de zorg ‘rustig’ is, heeft het compleet mis. “Om 06:15 uur zit ik al in de auto. En vaak zie ik bij aankomst meteen dat we weer onderbezet zijn,” vertelt Dinja. Daarna begint het echte werk: wassen, aankleden, medicatie geven en zorgen voor soms wel 15 bewoners tegelijk.
“Je bent de hele dag bezig. Je loopt letterlijk de benen uit je lijf en moet constant schakelen.”

“De ene bewoner wil een gesprek of een knuffel, terwijl de ander naar het toilet moet. Dan moet je kiezen wat op dat moment het belangrijkst is.”

En het blijft niet bij één taak tegelijk. “Soms zijn er meer dan 30 bewoners afhankelijk van jou en je collega’s. Als er iets gebeurt, moet je er meteen staan.” Geen dag is hetzelfde én juist dat maakt het werk zo intens. “Het is altijd druk en soms een beetje chaos. Daar moet je wel van houden en tegen kunnen.”

Het zwaarste aan de zorg? Te weinig tijd

Maar het zwaarste aan haar werk? “Tijd, je hebt eigenlijk nooit genoeg tijd voor iedereen.” Gemiddeld heeft ze zo’n 20 minuten per persoon. “In de praktijk lukt dat bijna nooit. Iedereen heeft andere zorg nodig, dus je moet continu keuzes maken.” En dat wringt. “Je wilt iedereen helpen, maar dat kan niet altijd tegelijk.” Soms zijn het praktische keuzes. “Wie ga je eerst helpen? Iemand die al twee weken niet heeft gedoucht of iemand die vorige week nog is geweest?”

Maar ook emotioneel is het lastig. “De ene bewoner wil een gesprek of een knuffel, terwijl de ander naar het toilet moet. Dan moet je kiezen wat op dat moment het belangrijkst is.”

Wat mensen totaal verkeerd begrijpen

Het grootste misverstand over haar werk? “Dat ik betaald krijg om ‘poep op te ruimen’,” zegt ze eerlijk. “Terwijl dat misschien tien procent van mijn werk is.” De rest? “Aandacht geven, mensen geruststellen, medische handelingen uitvoeren en een band opbouwen.” En die band is juist het belangrijkste.
“Je ziet bewoners elke dag. Je weet hoe ze hun koffie drinken, waar ze blij van worden. Dat maakt het werk zo bijzonder.”

Door die dagelijkse zorg ontstaat er een sterke band. “Je leert mensen echt kennen,” zegt ze. “Ook als ze je door dementie niet altijd herkennen, merk je dat ze zich op hun gemak voelen bij je.” Maar dat maakt het werk ook zwaar. “Als iemand achteruitgaat of overlijdt, raakt dat je echt. Dat zijn mensen die je elke dag ziet.” Werken in de ouderenzorg is niet alleen fysiek zwaar, maar ook mentaal. “Als iemand achteruitgaat of overlijdt, raakt dat je echt,” zegt ze. “Dat went nooit helemaal.” Toch leert ze ermee omgaan. “Ik praat er veel over met collega’s. En soms ga ik naar een uitvaart, om het echt af te sluiten.”

Overlijden hoort helaas bij haar werk. “De meeste bewoners zijn 85+, dus je weet dat het erbij hoort,” vertelt ze. “Maar dat maakt het niet minder heftig.” Toch zit er ook een andere kant aan.
“Soms voelt het als een opluchting, bijvoorbeeld als iemand lang pijn heeft gehad. Dan gun je diegene ook rust.”

Onderbezetting frustreert het meest

Wat haar het meest frustreert? “De onderbezetting,” zegt ze zonder twijfel. “Ik kan me niet herinneren wanneer we voor het laatst goed bezet waren.” Dat heeft direct impact op haar werk.
“Je bent dan vooral bezig met alles rond krijgen, in plaats van echt aandacht geven.” En dat voelt verkeerd. “Je weet dat het beter kan, maar je krijgt er gewoon niet altijd de tijd voor.”

Toch ziet ze ook dingen waarvan ze denkt: dit moet anders. “Bijvoorbeeld als een bewoner een pyjamadag wil houden of niet wil douchen. Dan denk ik: dat moet gewoon kunnen.” Volgens haar draait zorg niet alleen om regels. “Deze mensen hebben hun hele leven al van alles ‘gemoeten’. Waarom zouden ze nu niet zelf mogen kiezen?” Ze mist soms ruimte voor eigen regie.

Waarom Dinja dit werk doet

Waarom ze dit werk graag doet? Er zijn momenten waarop alles samenkomt. “Voor mij zijn dat de momenten waarop bewoners je ineens bedanken, terwijl je dat niet verwacht,” vertelt Dinja. Soms zit het in iets kleins. “Als iemand weer rustig wordt omdat je even de tijd neemt, of zich gewoon even gezien voelt.”

“Ik ben gelukkiger omdat ik het gevoel heb dat ik echt iets beteken.”

Maar het zijn vooral de stille momenten die blijven hangen. “Als iemand je ziet en begint te lachen. Of je hand vastpakt en zonder woorden laat merken dat ze zich veilig voelen.” En juist na een zware dag maakt dat alles goed. “Dan denk je: ik heb vandaag echt iets kunnen betekenen.”

Het verandert je als persoon

Het werk heeft haar compleet veranderd. “Ik ben veel geduldiger geworden en kijk anders naar mensen” vertelt ze. “Je krijgt meer begrip en respect.” Ook is ze sterker geworden. “Ik durf meer voor mezelf op te komen en mijn mening te geven.”

Door haar werk denkt ze ook vaker na over ouder worden en de dood. “Op school heb ik ooit een VR-bril opgehad om dementie te ervaren. Dat vond ik zo heftig dat ik het niet eens heb afgemaakt.”

Sindsdien kijkt ze anders naar het leven. “Je ziet van dichtbij hoe mensen ouder worden. Dat maakt je bewuster.” Maar ze relativeert het ook. “Ik ben pas 18 jaar maar het laat me wel beseffen hoe belangrijk het is om nu te genieten.”

Met liefde billen vegen

Volgens Dinja klopt het beeld van de zorg vaak niet. “Mensen zien het als ‘goor’. En ja, ik veeg ontlasting weg. Maar als iemand het zelf niet meer kan, dan veeg ik met liefde die bil.” “Sta er eens bij stil: wat als jij het zelf niet meer zou kunnen?” Wat haar vooral stoort: “Dat mensen situaties belachelijk maken. Bijvoorbeeld als iemand een knuffel ziet als een kind. Voor die persoon is dat gewoon echt. En juist daar zit volgens haar de kern. “Je moet daarin meegaan, niet lachen.”

Moment dat ze nooit vergeet

“Ik was een mevrouw naar bed aan het helpen,” vertelt ze. “En toen… knalde ik met mijn knie op een volle katheterzak. Alles zat onder. Ik, het bed, de vloer… echt alles. Maar hé, mevrouw lag wel veilig in bed. Prioriteiten.”

Wat ze wil dat mensen begrijpen? “Dat dit werk zoveel meer is dan wat mensen denken.” En misschien nog wel belangrijker: “Dat je iemand z’n dag (of zelfs leven) beter kunt maken met iets kleins.”

Meer persoonlijke verhalen

Iedereen heeft een eigen verhaal en wij helpen maar al te graag om dat te vertellen. Lees ook deze bijzondere verhalen:

1. Anouk (24) verloor been nadat een vrachtwagen haar aanreed
2. Melisa (26) is vrachtwagenchauffeur: ‘Ik ga niet zonder lipliner en lipgloss de weg op’
3. Ruby (24) vroeg haar vriend ten huwelijk op Bali: ‘Ik wist dit al op jonge leeftijd’
4. Cheryl (34) kreeg pas laat autisme-diagnose: ‘Ik brandde steeds op’
5. Joep Schillemans (21) gaat voor bizar snelle Ironman-tijd en deelt sportieve reis met +100K volgers

💌 Wil je zelf een verhaal insturen of even bellen met de redactie? Neem dan contact op via [email protected]. Groot of klein: alles mag.