Alex Ebbers
Alex Ebbers Creative 11 jul 2019

In gesprek met: Wouter van de Goor die queer performers laat zien op de plek waar zij werden gediscrimineerd

Er is een nieuwe generatie creatief talent in opkomst in Nederland. Onbevreesde creatievelingen die iets te vertellen hebben. De creatieve sector is echter een ingewikkelde, nog altijd redelijk besloten wereld. Daarom willen wij in de rubriek ‘In gesprek met’ deze ondernemende creatievelingen een podium bieden. Deze keer: een interview met activist en fotograaf Wouter van de Goor.

In gesprek met

Bij NSMBL hebben we creativiteit, individualiteit en feminisme hoog in het vaandel staan. Binnen deze rubriek interviewen we inspirerende mensen om hun verhaal te horen. Van kunstenaars tot ondernemers, alle soorten creatievelingen komen voorbij.

Queers on the Street van Wouter van de Goor

Anno 2019 zou je verwachten dat in een land als Nederland nog maar weinig discriminatie op basis van geaardheid voorkomt. Toch is niets minder waar. Ook nu kun je er als queer performer helaas nog niet vanuit gaan dat je veilig over straat kunt. We spraken Wouter van de Goor, een 22-jarige activist en fotograaf. Hij maakte een fotoserie genaamd Queers on the Street, waarin hij queer performers fotografeerde op de plek waar zij werden gediscrimineerd.

Hoe is het idee om deze fotoserie te maken tot stand gekomen?

Het oorspronkelijke idee was om drag queens te fotograferen op plekken waar je ze eigenlijk niet verwacht, zoals in de supermarkt of bij de tandarts, maar ik wilde dat de serie ook een diepere laag zou hebben. Ik ben toen bij de vraag ‘wat heeft discriminatie voor invloed op de manier waarop je over straat gaat?’ uitgekomen. Daarnaast heb ik besloten niet alleen drag queens te fotograferen, maar ook te kijken naar andere queer performers die hetzelfde meemaken.

Deze vijf mensen laten allemaal zien hoe sterk zij zijn door zichzelf te laten zien en zich niet uit het veld te laten slaan. Ik vind dat dit gevierd moet worden en wilde er dan ook geen ‘slachtofferserie’ van maken. Zichtbaar zijn is een van de belangrijkste dingen die we als LHBT-community kunnen doen, daardoor kunnen we blijven gaan en staan waar we willen.

Waarom heb je ervoor gekozen om op deze manier te laten zien waar queer performers mee te maken krijgen?

Waar veel mensen niet bij stilstaan is dat deze performers om bij te club te komen over straat moeten, met make-up en outfits al aan, en dat zij op die momenten het vaakst in aanraking komen met discriminatie.

Ik heb ervoor gekozen om bijna alle performers te fotograferen op die plekken waar zij in aanraking zijn gekomen met discriminatie. Plekken waar ze op dat moment op hun kwetsbaarst waren, maar waar ik ze juist op een krachtige manier heb neergezet en gefotografeerd. Hiermee wil ik laten zien dat zij zich niet zomaar uit het veld laten slaan en een soort ‘fuck you’ statement maken naar de mensen die hen dit hebben aangedaan.

Welk doel heeft de serie?

Het doel van mijn serie is om enerzijds de kracht te laten zien die deze performers hebben. Natuurlijk heeft de discriminatie invloed op hen gehad. Toch staan ze er wel weer gewoon, en vechten ze allemaal op hun eigen manier voor de acceptatie en gelijkheid van de LHBT-community. Aan de andere kant wil ik ook aandacht vragen voor het feit dat deze vormen van discriminatie nog steeds voorkomen. Niet alleen bij queer performers, maar binnen de gehele LHBT-community. Veel te vaak hoor ik nog ‘Nederland is zo tolerant’, maar als je even iets verder kijkt dan zie je dat er ook hier nog veel werk aan de winkel is als het gaat om acceptatie. Ik hoop dat mijn fotoserie en de bijbehorende verhalen mensen laat inzien wat een opmerking met iemand kan doen en wat voor invloed het op iemand heeft, maar dat zij zich ook realiseren dat dit ‘slechts’ vijf verhalen zijn en dit bijna dagelijks gebeurt.

Wie zijn de mensen op de foto en wat maakt hen voor jou bijzonder?

De mensen die ik heb gefotografeerd zijn allemaal actief in binnen de LHBT-community en zijn allemaal op hun eigen manier bezig met het strijden voor acceptatie. Ik herken veel in de verhalen die ze mij vertelden en vind het mooi om te zien hoe ze allemaal op een andere manier omgaan met wat zij meemaken. Ondanks de dingen die ze naar zich toe krijgen, doen zij toch waar ze van houden en gaan daarmee door. Dat inspireert mij om dat zelf ook te doen. En ik weet zeker dat zij hier ook anderen mee inspireren en motiveren.

Jennifer Hopelezz – Drag activist uit Amsterdam

queers on the street wouter van de goor
“Vorig jaar was ik ambassadeur van Pride Amsterdam. Ik had net een toespraak gehouden op de Dam en toen ik naar de taxistandplaats liep om een taxi naar huis te nemen voelde ik al aan dat het mis zou gaan. De eerste chauffeur die ik aansprak deed gelijk zijn raam dicht en wilde ons niet verder helpen. Ik ben heel beleefd gebleven, maar voelde alleen maar onmacht. Ik was pissig, voelde mij vernederd en wist niet hoe ik naar huis moest komen op mijn hoge hakken. Gelukkig wilde een andere chauffeur ons uiteindelijk wel meenemen.

Na een melding bij Meldpunt Discriminatie, iets wat niet veel mensen doen, is een ontmoeting met de chauffeur geregeld. Hij heeft meteen zijn excuses aangeboden. Toch stap ik nu niet meer op een taxi af. Bij een taxi standplaats word je als drag queen toch nooit meegenomen. Ik ga nu veel liever op de fiets, of als het moet met een Uber.

Dit voorval versterkt mijn gevoel van terugvechten. We wonen in de meest tolerante stad ter wereld, maar ook hier is het niet perfect. We moeten nog steeds zichtbaar blijven en vechten voor onze rechten om te kunnen doen wat we willen. Mijn motto is: Be who you wanna be. Het is belangrijk om jezelf te zijn en te doen wat je wil. Perfect zal het nooit worden, maar het kan nog wel een heel stuk beter.”

D.Licious – Drag queen uit Limburg

queers on the street wouter van de goor
“Ik stond met twee andere drag queens op de Markt in Maastricht toen wij werden aangesproken door een groep van ongeveer 10 jongeren. Dat eindigde in een aanval waarbij we werden uitgescholden voor kankerhomo, werden bespuugd en ik heb ook een aantal klappen gehad. De politie was gelukkig snel ter plaatse, maar wilde geen aangiftes opnemen. Eén van de agenten zei: ‘als je zo over straat gaat dan kan je een reactie verwachten.’ Natuurlijk verwacht ik reactie; ik ben ook niet achterlijk. Ik weet ook dat het niet ‘normaal’ is dat ik zo over straat ga, maar dit soort reacties verwacht je natuurlijk ook weer niet.

Ik heb altijd in mijn achterhoofd dat het nog een keer kan gebeuren. Voorheen dacht ik er niet bij na, ik ging gewoon de straat op. Ik reed ergens naartoe, stapte uit en liep naar waar ik zijn moest. Laatst betrapte ik mijzelf erop dat ik wilde uitstappen en toen bewust (of onbewust) in de achteruitkijkspiegel keek en een groepje jongeren de straat in zag lopen. Normaal was ik gewoon uitgestapt, maar ik ben blijven zitten tot die jongeren voorbij waren. Toen dacht ik wel: ‘shit, het heeft dus toch invloed.’

Ik verdom het om mij te verstoppen. Dat hebben we jarenlang gedaan: je vooral niet laten zien en normaal doen. Maarja, daar kom je er niet mee. En dat is de reden dat ik drag blijf doen.”

Darcvalac– Queer performer uit Amsterdam

queers on the street wouter van de goor
“Ik zat in de metro naar huis van een Bevrijdingsfestival. Ik was net klaar met werken dus wilde gewoon even tot mezelf komen. Op een gegeven moment kwam er een jongen tegenover mij zitten die zomaar foto’s van mij maakte en opmerkingen maakte over hoe vreemd ik eruit zag. Vervolgens belde hij een vriend op Facetime om aan hem te laten zien hoe ‘raar’ ik eruitzag en begon hij er ook nog met een vriend naast hem over te discussiëren. Het is prima als je een foto van me wil maken, maar vraag het dan gewoon even. Dat heb ik ook tegen hem gezegd. Later zag ik dat hij de foto’s op zijn Instagram account had gezet waar hij 40.000 volgers op heeft. Dat frustreerde mij enorm. Dat hij dus aan zo veel mensen laat zien dat het ‘normaal’ is om iemand belachelijk te maken om hoe diegene eruit ziet.

Ik krijg wel vaker opmerkingen naar mijn hoofd geslingerd en heb een hard karakter dus het maakt mij niet zoveel uit, maar ik merkte laatst toen ik weer in de metro stond dat ik wel een flashback kreeg. Ik had een ‘dagelijks lookje’ aan, met zwarte lenzen en een bontjas en dacht toen: ‘oh ik zie er weer zo uit, het zou zo weer kunnen gebeuren.’ Ik had niet van mijzelf verwacht dat dat zou gebeuren en vond het best wel jammer dat ik dat had.

Met zichtbaarheid kunnen we veel bereiken. Ik zal altijd zo over straat blijven gaan. Hoe vaker iemand je voorbij ziet komen, hoe minder raar het wordt. Ik besef wel dat het risico dat er iets kan gebeuren steeds groter wordt, maar ik ga mij niet verstoppen.”

Ronny – Drag queen uit Zoetermeer

queers on the street wouter van de goor
“De eerste keer dat ik in drag over straat was tijdens Halloween. Toen ik de metro uitkwam begonnen een paar idioten tegen mij te schreeuwen en mij na te roepen. Ik had daar toen gewoon schijt aan. Ik was in drag, ik voelde me mooi en fierce en dacht: fuck you. Sindsdien ben ik nog twee of drie keer in drag over straat geweest. Het is best wel wennen, maar ik wil het wel meer gaan doen.

Ik probeer niet na te denken over de berichten die ik lees. Toch gebeurt dat soms wel. Ik ben dan niet zo zeer bang op straat, maar vraag mij wel af wat de reactie van mensen zou zijn. Daar raak je denk ik wel aan gewend. Toen ik begon met make-up dragen als jongen vond ik dat in het begin ook spannend en zat ik er heel erg mee in mijn hoofd. Op een gegeven moment was ik er zelf aan gewend en dacht ik er ook niet meer over na. Als je te veel in je hoofd gaat zitten dan ga je juist tegen jezelf in, wat niet goed is. In drag voel ik mij krachtig en dat merk ik ook als ik over straat loop.”

Twan Hovius – Doorbitch bij Club NYX

queers on the street wouter van de goor
“Meestal zijn het alleen mensen die me aan lopen te gapen. Dat vind ik eigenlijk wel grappig. Dat ze dan sneaky foto’s van je maken in de tram ofzo. Ik ga ook weleens expres bij een oud stelletje zitten, om hun reactie te zien. Mensen roepen vaak: ‘Kijk dat’, maar ik word ook weleens uitgescholden voor kankerflikker of ergere dingen. Ik lig daar niet echt wakker van. Zolang mensen maar van me afblijven boeit het mij allemaal niet zo zeer.

Een tijdje geleden moest ik vroeg op de avond beginnen met werken. Toen ik om 17:00 uur de deur uitstapte zag ik een groepje schooljochies voorbij fietsen. Ze waren een jaar of 15 en ik dacht: ‘oh nu ga je het krijgen.’ Het begon al met ‘wow moet je daar kijken!’ en ‘Wat is dat?’, maar ik vond dat nog wel grappig. Ze hadden toen nog niet door dat ik een man was. Toen ze daar wel achter kwam werd het minder gezellig en werd ik door ze achtervolgd. Ze begonnen met stenen te gooien en toen ben ik naar mijn tram gerend. Die stond er gelukkig al. Dat was een van de weinige keren dat ik dacht: ‘dit is niet safe.’

Ik denk dat veel queer (performers) het wel gewend zijn dat er veel discriminatie naar LHBT’ers is. Het verbaast mij eigenlijk ook niet meer als ik hoor dat er iemand in elkaar is geslagen of lastig gevallen. Het is natuurlijk erg en het is vreselijk om te horen, maar een grote verbazing is het niet meer.”

Dit vind je ook interessant:

Reageer op artikel:
In gesprek met: Wouter van de Goor die queer performers laat zien op de plek waar zij werden gediscrimineerd
Sluiten