Trends voor Dummies: de Colombiaanse verkoudheid

De meest recente keer dat ik me kinderlijk voelde was in een café, een plek waar ik doorgaans wel denk te weten hoe het allemaal werkt. Er is drank, er zijn mensen, er worden dingen gezegd die je niet te serieus moet nemen, omdat er anders een nare sfeer ontstaat en worden dingen gezegd die je juist wel serieus moet nemen, omdat het vriendschappen bevestigt danwel versterkt.

In dat café zat een vriend al een tijdje met zijn neus te sniffen. Hij nieste ook een keer. Daarom leek het mij niet meer dan logisch dat ik vroeg: “Ben je verkouden?”
De vriend maakte een wegwuif gebaar en zei: “Mwah, meer een Colombiaanse verkoudheid.”
“Oh, huh”, zei ik, “ben je in Colombia geweest?”

Ook de rest van ons kroeggezelschap keek nu naar mij met zo’n smalend lachje. Ik had iets naïefs gezegd, duidelijk.
“Nee, een Colombiaanse verkoudheid”, sprak de vriend geduldig. “Je weet wel, van coke.”

Je. weet. wel. van. coke.

PATS, daar ging weer een kinderzeepbel kapot.
Dag één van mijn laatste stukjes onschuld! Doei aandoenlijke onbedorvenheid!

Er waren in mijn leven al heel wat zeepbellen gesneuveld. Dat Sinterklaas helemaal niet bestaat, dat het in Spanje niet áltijd lekker weer is, dat Walt Disney een antisemiet was en zich heeft laten invriezen, dat geschiedenis geen exacte weergave is van het werkelijke verleden, maar slechts een verzameling verhalen en vermoedens, dat sommige jongens slechts interesse veinsden omdat ze seks met me wilden, dat Van Morrison geen Van van zijn voornaam heet, dat Bassie en Adriaan broers zijn en Bassie ook Vlugge Japie speelde, enzovoort.

Nu was er de Colombiaanse verkoudheid.

Tuurlijk, ik was op dit gebied al een stukje onschuld verloren, daar ik heus wel weet dat mensen – en zo ook een aantal vrienden – coke gebruiken. Dat vond ik eerst heel ruig en alles, nu vind ik het vooral vrij duur en een gevalletje ‘zelf weten’.
Zo ruimdenkend ben ik. Maar doordat er schijnbaar een heel jargon omheen hangt, voel ik mezelf toch weer even een piepkuiken dat net uit het ei komt.

Zou dat ooit ophouden? Komt er een moment dat je alles wel zo’n beetje weet, dat je je niet meer verbaast over de dingen des levens? Als kind leek me dat fantastisch: Alles Weten.
Nu lijkt het me een ramp. Als je je niet meer kunt verbazen, ben je ook nooit meer vijf op een leuke manier. Saai.

Mijn naam is Anouk Kemper, 29 jaar. Ik weet best veel, maar niet van mode. Als zelfs je mannelijke vrienden opmerken dat je altijd dezelfde trui draagt, dan weet je: hier gaat iets niet goed. Maar mode is gewoon moeilijk. Net als trends in het algemeen eigenlijk.

Onder de noemer ‘Het leven is best wel slick, maar je moet zelf het filtertje aanbrengen’ ben ik nu ook te vinden op Instagram. Mijn naam is @aanoekkemp. Korte verhalen schrijf ik ook en die kun je hier lezen.

Reageer op artikel:
Trends voor Dummies: de Colombiaanse verkoudheid
Sluiten