Trends voor Dummies: misofonie

Ja, hoi, hier de mosterd na de maaltijd, de spuit elf, de gemiste boot.
Iedereen heeft het hier namelijk al over gehad, van kwaliteitskrant tot bloggend meisje. En nu kom ik pas, want ik heb dit lange tijd niet als trend gezien. Het was gewoon iets waar ik al van kinds af aan mee leefde, niet wetende dat er een naam voor is: misofonie.

Voor wie onder een steen heeft geleefd: mensen met misofonie walgen van menselijke geluidjes: smakken, kauwen, hoesten, enzovoort. Sterker nog, ze worden er in sommige gevallen ook heel boos van. Enige tijd geleden werd de term algemeen bekend en ie-der-een had het.
“Ik word echt gék als iemand smakt!”
Oké, maar stel je je ook voor hoe je diegene met zijn mond op de stoeprand legt en een American History X-je pullt?
Ik wel.

Zit iemand in de trein de hele tijd met zijn pen te klikken? Die persoon moet op de rails.
Haalt iemand continu zijn neus op? Ik hoop dat het snel ophoudt, voor altijd.
Is iemand in mijn nabije omgeving aan het fluiten/neuriën/mondademen/neusademen? Ik zoek alvast naar een stomp voorwerp.

Nu Jan en alleman zegt zich ongelooflijk te storen aan al wat ‘geluidjes’ heet, voel ik me bestolen van mijn leed. Precies zo moeten mensen met coeliakie zich voelen ten opzichte van de glutenvrije hype. Ach jee, staat je buik bol als je brood hebt gegeten? Ik word er gewoon heel erg ziek van!

Misofonie, dus. MIJN DING! 
Als je je simpelweg stoort aan gesnif, maar je wil die sniffer niet met je blote handen wurgen, dan heb je het niet.

Maar Anouk, hoe voel je je dan als jij zélf in de trein aan het hoesten bent?
Ja, lastig. Op dat soort momenten zou ik het liefst tegen de mensen zeggen: ik bén dit niet, dit is de uitzondering op de regel. Heel. Erg. Sorry.

Ondertussen scan ik mijn omgeving af, me overbewust van hoe irritant ik ben met mijn kriebelhoest. Wat valt mij in zo’n situatie op? Ik ontmoet nergens de blik van ‘de Anouk’, de vrouw die met ingehouden woede en zichtbare ergernis zichzelf zit op te vreten, denkend aan manieren om een einde aan deze verschrikkelijkheid te maken die mijn verkoudheid/persoonlijkheid heet. Iedereen is gewoon zijn eigen business aan het minden.

Dit leert mij twee dingen:
1. Er zijn echt niet zó veel mensen met misofonie.
2. Wat moet het relaxt zijn als je het niet hebt.

Daarom neem ik mezelf ook vandaag weer voor me niet zo aan andere mensen te ergeren, het los te laten, mijn aandacht te verleggen, zen te zijn.

Gelukkig werk ik vandaag thuis.

Mijn naam is Anouk Kemper, 30 jaar, en dit kan ik goed: series kijken, de was ophangen en slap ouwehoeren. Maar er zijn nog altijd dingen die ik niet kan én niet begrijp. Dingen als make-uppen en veganistisch koken, bijvoorbeeld. Lees hier hoe ik me verbaas over al wat met trends te maken heeft.

Volg Anouk ook op Snapchat (@kemperoni) en Instagram (@aanoekkemp)

Reageer op artikel:
Trends voor Dummies: misofonie
Sluiten