Trends voor Dummies: stil zijn in koffietentjes

Natuurlijk worden er ook gesprekken gevoerd in de koffietent. Zakelijke gesprekken, welteverstaan. Mensen praten over hun projecten, leggen agenda’s naast elkaar, beoordelen samen het art work dat de vormgever zojuist gemaild heeft, maken nieuwe plannen. Zo nu en dan hoor je de serveerster op gedempte toon zeggen: “Twee espresso’s, alsjeblieft.”

Dat vinden de creatieve lone wolves achter hun laptopjes best irritant, maar desalniettemin: acceptabel. Zulk geleuter hoor je immers ook op een kantoor.
Ik kan me er eenvoudig voor afsluiten. Op de redacties waar ik gewerkt heb, was het vaker een herrie van jewelste dan stil als een grafkelder.

Maar er is één ding dat totaal niet meer geaccepteerd wordt in de koffietent: de mensen die daar een kopje koffie komen drinken. Zomaar! Voor de gezelligheid! En dan gesprekken voeren over koetjes en kalfjes en kolven.

“Wat is dit nou?” zegt de blik van de lone wolf die het dichtst bij mij zit, zodra er vlak naast ons twee jonge moeders komen zitten, mét kinderwagens en een hond die me veel te groot lijkt voor een Amsterdams appartement. Ze praten – zeker niet op gedempte toon – en hun baby’s trekken moeilijke gezichten, die verraden dat ze elk moment (hard) kunnen gaan huilen.
“Potverdrie, denken deze mensen dat dit gewoon een café is?” sein ik terug naar de jongen.

We proberen onze onrust te verbergen door extra hard op ons toetsenbord te tikken.

Niet veel later komen er twee studentenmeisjes binnen. Ook duidelijk niet van plan zich nog eens lekker, in stilte, op hun boeken te storten. Luid kakelend nemen ze de plannen voor het weekend door.
“Het is toch niet te geloven?” seint de jongen.
“Ik ga hier nog eens kapot aan”, sein ik terug.

Enige dagen later waren de rollen omgedraaid. Een vriend en ik liepen naar de koffietent bij ons in de straat om bij te praten over ons persoonlijke lief en leed. Toen we binnenkwamen sloeg de stilte ons in het gezicht. Overal laptops, nergens geluid dat doet denken aan intermenselijk contact.

“Wow, ik voel me nu bijna bezwaard om hier gewoon te gaan zitten praten”, zegt de vriend.
Ik knik, ik voel hetzelfde. En ik schaam me plots voor mijn eigen lone wolverige arrogantheid. We bestellen op luide toon koffie en tetteren er op los. Ik zie de freelancers van alles naar elkaar seinen, maar ik hoor ze lekker niet. Hypocrisie is soms ook mijn beste vriend.

Mijn naam is Anouk Kemper, 29 jaar. Ik weet best veel, maar niet van mode. Als zelfs je mannelijke vrienden opmerken dat je altijd dezelfde trui draagt, dan weet je: hier gaat iets niet goed. Maar mode is gewoon moeilijk. Net als trends in het algemeen eigenlijk.

Onder de noemer ‘Het leven is best wel slick, maar je moet zelf het filtertje aanbrengen’ ben ik nu ook te vinden op Instagram. Mijn naam is @aanoekkemp. Korte verhalen schrijf ik ook en die kun je hier lezen.

Reageer op artikel:
Trends voor Dummies: stil zijn in koffietentjes
Sluiten